Esra Şahin
@sesli_dusunce
Instagram: esrasahin.pskdan
7/10
2022 7. kitabı
Kitabın girişinde Nobel ödülü aldıktan sonra çalışmalarını durduran bir bilim insanından bahsetmesiyle etkileyici bir giriş oldu. Ödülle iç motivasyon sağlanamayacağından kitap boyunca bahsediliyor ve çok farklı bir bakış açısı edindim. Ancak bazen yanlı baktığını düşündüm, tek değişkenin ödül olmadığı araştırmalarda da olumsuz sonuçlar ödüle bağlanmış. Ayrıca mevcut eğitim sisteminden kaynaklı olarak, sıkıcı ve gereksiz ödevleri iç motivasyonla yaptırmak keşke mümkün olsa ama buna çok inanmıyorum. Kitabın 2. kısmında ödül yerine ne yapılabilir sorusuna yanıt aranmış, geri bildirim, model olma, seçim hakkı, ... İstemli davranış oluşturmak için güzel bir giriş kitabı.
5/10
2021 11. kitabı
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Başlığından problemli davranış gösteren, bakım verenleri için zorlayıcı çocuklar ya da toplumun "uslu" olarak tabir ettiği "istenen" çocuk profilinden farklı çocukların da her şekilde koşulsuz kabulü hak ettiği ile ilgili bir kitap beklentisi oluştu. Kısacık olmasının yanında beklentilerimi karşılamadı. Ama çocuk kitabı olarak güzel olabilir. (Not: Tüm hisler olması gerektiği gibidir, bu nedenle bu kadar ünlü bir kitabı beğenmediğim için suçlu hissetmiyorum.)
5/10
2021 9. kitabı
(Spoiler içerir)
Varoluşsal konular. Ölüm; yaşlı bir adam olma yolunda yeni bir hayatın olmaması. Anlamsızlık; kimsenin yapmak istemeyeceği işleri yapmak, köpekleri yok etmek. Yalnızlık, kızının sonsuza kadar babası olamamak. Kitabın adı "utanç" ama utanç duyan kimse yok. Kitabın orjinal adı "disgrace"i (gözden düşmek) düşünürsek, alçalan çok kişi var ama. Kitaba genel bir "umarsızlık" hakim. Genel olarak istismar ederken, köpekleri uyuturken, aldatırken ya da kötülüğe seyirci kalırken... herkes umarsız. Mr. Lurie de suçlu olduğunu bilirken de pişman olamayacak ya da özür dileyemeyecek kadar umarsız. Kızının başına gelenlerden sonra, benzerini bir başkasına yaşattığı için ders çıkaracağı beklentisi oluşsa da öyle olmadı. Mr. Lurie de bunu güzel ifade ediyor aslında; "Belli bir yaştan sonra insan ders alamayacak kadar yaşlı oluyor. Yalnızca cezalandırılabilir, o kadar". Kendi hayatında geldiği noktada ise şöyle bir yorum çıkardığını anlıyorum;
"Hiçbir şeyin sonsuza kadar dayanması gerekmez."
Kendi içgüdülerine bencilliğe varacak noktada düşkün olduğu halde David'in zaman zaman kadınları anladığı hissine kapılıyorsunuz. Bu noktada yazar kadınların tarafını tutup erkeklerin hiçbir zaman anlayamayacağı şeyler olduğuyla ilgili bir ders veriyor sanki. Güçlü kadın Lucy ise roman boyunca giderek zayıflıyor ve güçlü olmak olduğunu zannettiği bir şekilde kendini aşağılıyor. Yazar burada, kadınların karşı karşıya kaldıkları zorluklar ne kadar anlaşılmasa da kaderlerine mahkum olduğunu mu ifade ediyor bilemiyorum.
Önerebileceğim bir kitap değil, yoğun anlamsızlık içeren kitapları sevemiyorum.
5/10
2021 4. kitabı
Livaneli'nin en güzel kitaplarını en önce okudum sanırım, o nedenle bu kitap beni çok sarmadı. Kitabın ilk yarısından sonra olaylar akmaya başlıyor, bana sorarsanız Livaneli'nin tarihî kurguda çok daha iyi olduğunu düşünüyorum, yani dönem Rusya'sını anlattığı bölümlerde. Diğer günümüz olayları ise bu bilgi aktarımına uyum sağlamaya çalışıyordu. Ayrıca kitabın ilk başından itibaren gazeteci karakterine bir türlü ısınamadım, çok eğreti duruyordu. Bu yapmacık kızın kitap sonunda iradeli ve meraklı oluşuyla baş kahramanda hayranlık uyandırması ise soru işareti. Her ne kadar aşk romanı olsa da yine bir kadını sevilebilir yapan şeyin sadece dış görünüş olması ve karakterine dair bir belirleyiciliğin olmaması rahatsız eden bir başka konu.
Baş kahramanın en başından beri şizofren olduğunu düşündüm, "blunted affect" gibi bilmediğim bir terimle karşılaştım.
"Aşk öyle bir şeydir ki, insan var olduğundan beri bunca cinayet bundan işlenmiştir" gibi genellemeye hele ki şu dönemde hiç ihtiyacımız yok bence.
Puan vermedi·240 syf.·
2020 11. kitabı
Atatürk'ün okulların müfredatına konulmasını istediği kitap, bugün yorumlamak çok daha anlamlı.
Kitap, doğal kaynaklar bakımından elverişsiz, nüfusu 2 milyon gibi bir halkın kendini yeni baştan oluşturmasını anlatıyor. Aydınların, yöneticilerin, ruhban sınıfının belli yerlere gelip rahata kavuştuktan sonra içinden çıktıkları, ihtiyaç içindeki halklarına sırt dönmemelerini onlara hatırlatıyor.
"Halkın sahip olduğu değerler nelerdir? Zekası, iradesi ve vicdanı gelişmekte midir yoksa zehirli otlar sarmış gibi çürüyerek yok mu olmaktadır?" Veya zavallı, utanç verici bir mevcudiyetin içine itilerek düşünme ve üretme kabiliyetinden yoksun mu bırakılmaya çalışılmaktadır? Diye sorabiliriz.
Yazara dair ilgimi çeken bir konu, kendi ülkesine giriş yasağı aldıktan sonra onu ağırlayan komşu ülkelerde de o halkları uyandırmaya, onlar için çalışmaya devam etmesiydi. Buradan Petrov'un amacının sadece kendi halkına değil, insanlığa ve insanca yaşamaya yönelik bir hizmet olduğunu söyleyebiliriz.
Belki de beğenmediğimiz, muhakeme yeteneği zayıf insanlara "Onlar modern insana evrilmemiş!" demek kolay yoldur, elinin taşın altına koymak farklı bir şeydir. Nasıl ki merhemi ağrılı bölgeye bir defa sürmek ağrının geçmesi için yeterli olmayabilir; "Uzun süre, defalarca merhem etksini gösterene kadar gerekirse onlarca, yüzlerce kez bu işlem tekrar edilir." Belki eğitim böyle bir şeydir.
Fakat gerçek hayatta Petrov'un fikirlerinin kendi kendine sonuç vermediği kitabın önsözünde belirtiliyor. Bunun yanında ülkede her alanda tutarlı ve iyi düşünülmüş devlet politikalarının uygulanması gerekmektedir. "Aksi takdirde gayretli insanların kişisel çaba ve emekleri tıpkı suyun kumda kaybolması gibi yok olup gidecektir."
Neden şu an müfredat dahilinde okutulmuyor, diye sormadan edemedim...
