Kitaba bir yorum yapmak istesem sanırım bu olurdu.
•Sayfa 414
'Artık bir hikayeden diğerine geçmek beni yoruyor. Zehra'nın hikayesine geçtiğimde aklım Setterhan'da kalıyor, Setterhan'ınkine geçtiğimde Zehra'da. “Artık bu ırmaklar birleşse Allah'ım” diyorum. Daha ne kadar yol ne kadar fotoğraf gerekecek bana ki bu iki ırmağı birleştirebileyim.'
Usul usul, yavaş yavaş, sindire sindire okumalık.
“Sen öyle çağırmasan, ben böyle gelmezdim.”1000Kitap
Puan vermedi
Nar Ağacı, göçlerin, ayrılıkların, savaşların, acıların ve nihayetinde kavuşmaların romanı. Birbirlerinden habersiz yaşanan mücadele ve acı dolu hayatlar, nasıl oluyor da bir yerde birleşiyor?
Karakterimizin dedesi ve anneannesinin hayatlarını öğrenmek istemesi ve fotoğraflarla geçmişe yolculuk etmesi ile başlıyor hikaye. Yaşadıkları onca acılara şahit oluyor, ayrılıkları, savaşları, göçleri ve tüm mücadelelerini izliyoruz iki ayrı hayatın. Ve nihayetinde kavuşmalarını. Sanki tüm olaylar Zehra ve Setterhan kavuşsun diyeymiş, sanki sonunda kavuşmak için çekilmiş tüm acılar. Sanki sonunda kavuşmak varsa acı çekmek bile güzelmiş…
Yazarımızın el emeği göz nuru romanında karakterler ve olaylar öyle incelikle işlenmiş ki, özenle seçilen kelimeler, özenle kurular cümleler, zengin betimlemeler… Sanki romanın içine girmişsiniz de Zehra ve Setterhan’ı siz izliyorsunuz gibi hissettiriyor. Hem iki farklı coğrafyanın tarihlerine şahit olurken hem de iki farklı yaşamın anlarına dahil oluyoruz ve bence böylece bir kitaptan alınabilecek maksimum keyfi alabiliyoruz. Bazen çok detaylı anlatımları olsa da bu titiz çalışmanın hakkını vermeye engel değil, hatta bazen detaylarda kaybolmak beni çok iyi hissettirdi. Yani aslında kitabı okumayacak, yaşayacaksınız. O zaman iyi okumalar mı diyeyim, yoksa iyi yaşamalar mı?
Setterhan ve Zehra1000Kitap
Puan vermedi
Kitap iki senedir okumak istegim ama bir türlü alamadığım bir kitapti çok merak ediyordum ve tahmin ettiğim gibi oldu kitap ilk sayfalardan içine aldı beni....Settarhan’ın Tebriz’deki şaşaalı hayatından kopup Trabzon’da bir mülteciye dönüşmesi, "insan kaderinin bir yaprak gibi rüzgarda nasıl savrulabileceğini" hissettirirdi. O görkemli geçmiş ile mütevazı son arasındaki uçurum, beni biraz sarsti ama Zehra ve Settarhan’ın hikayesi bana şunu düşündürdu: "Vatan sadece bir toprak parçası değil, insanın kendini huzurlu hissettiği o tek bir bakışmış." Settarhan’ın Zehra’nın gözlerinde yurdunu bulması, aidiyet duygusunun en zarif tanımı gibi. Şu cümleyi okurken dolan gozlerimden yaşlar akmasına sebeb oldu: Settar Han, Zehra’nın gözlerinde kendi yurdunu bulmuştu. Gidecek başka bir yeri kalmamış bir muhacir gibi yerleşmişti o bakışlara.
Nar Ağacı
Kah çok merak ettim, kah şuan ne anlatıyor acaba? dedim, kah karakterleri tanıyamadım, derken tam başladığımın 100. gününde kitabımı bitirdim. Dedesinin annneannesi ile yollarının kesiştiği zamana onların resimlerini bakarak boyut değiştirip geçen bir torunun görünmez olarak tüm yolculuklarına şahit olmasını anlatan, başlarda yorucu sonlarda doyurucu güzel bir Nazan Bekiroğlu romanı… Tebriz’in meşhur halı tüccarının deli fişek oğlu Setterhan ve Trabzonlu inci tanesi Zehra’nın hikayesi. 
Nar Ağacı 
Nazan Bekiroğlu
Nar Ağacı Nazan Bekiroğlu
Kelimelerin bir halıya nakış gibi işlendiği bir durak: Nar Ağacı.Azam sanki hâlâ halı tezgahının başında gibi.
Okuma grubumuzla bu ay; Tebriz’den Batum’a, Bakü’ye, Trabzon’a ve İstanbul’a kadar uzanan bir kaderin izini sürdük. Bizler, yazar Nazan Bekiroğlu ile birlikte dedesinin hikâyesine eşlik ederken, her birimiz kitaptan farklı bir sızıyla ve farklı bir heyecanla ayrıldık. Fikir ayrılıklarımız, kitabın o çok dilli ve çok kültürlü yapısıyla o kadar örtüştü ki...
Doğu ile Batı’nın kesiştiği o ince çizgide yazar, kelimeleri öyle bir dokumuş ki savaşın soğuğu ile aşkın sıcaklığı aynı desende buluşmuş. O dokunuşu hissetmek isteyenler, bu eseri mutlaka listesine eklemeli.
Setterhan 'a, Zehra'ya, Azam'a ve tüm karekterlere selam olsun.
İLK İNCELEME HEYECANI :)
İlk kez lisedeki edebiyat öğretmenimden adını duyduğum bu kitabı lise bittikten tam 9 sene sonra okumak kısmet oldu. Demek ki zamanı şimdi gelmişti. Bana söylemesi gerekenler şimdiye aitti.
Trabzonda doğmuş ve büyümüş biri olmama rağmen ilk kez yaşadığım şehrin sokaklarında bu kadar büyülenerek gezdim. Her betimleme beni sanki o anın, o yılların içindeymişim gibi hissettirdi. Tabi yalnızca Trabzon’da geçmiyor hikaye. Azerbaycan, Batum, Tebriz, Taht-ı Süleyman, İstanbul… Geçtiği her şehirde, yürüdüğü her sokakta sanki ben de onunla birlikte yürüdüm. Çölün dayanılmaz sıcaklığını, Karadeniz’in ansızın gerçekleşen fırtınalarını yağmurunu, sonra yine ansızın ortaya çıkan bahar havasını soludum. Dili oldukça etkileyici, kurgusu son derece başarılı olan bu romanda zaman nasıl aktı, hikaye nasıl bitti anlamadım. Son sayfaya gelince son kez bir yokladım acaba başka bir sayfa daha yok muydu diye :)
"İki ırmak onlar" diyor yazar romanının kahramanları için. Setterhan ve Zehra. Gerçekten de öyle fakat öyle güzel birleşiyor ki hayatları taşlar öyle güzel yerine oturuyor ki her şey bu birleşme içinmiş gibi hissettiriyor. Romandaki her kahraman o kadar derin işlenmiş ki hiçbiri için bir boşluk bırakılmamış. Herbirinin kendi hikayesi, kendi acısı, kendi yolu var. Özellikle değinecek olursam Büyük Hanımın muhacirlik dönemi yaşadıkları o kadar etkileyici işlenmiş ki o çok sevdiği evinden ayrılırken, hayatta kalmak için birçok şeyden vazgeçerken, ona emanet edilenleri korumaya çalışırken yine de isyan etmeyip her daim Allah'a sığınmalarında gözyaşlarımı tutamadım.
Daha fazla karakterlere ait bilgi verip okuyacak olanların heyecanının önüne geçmek istemiyorum. Çünkü her sayfayı büyük bir merakla çevirdim ben. Henüz okumamış olanlar için içtenlikle tavsiye edeceğim ve benimde etkisinden