Salam Qədirzadə - “Kəndimizdə bir gözəl var"
Yazıçıdan oxuduğum dördüncü kitabdır və qələminin şirinliyinə, doğmalığına bir daha heyran qaldım. Bütün kitablarını bezmədən, ard-arda oxuya bilərəm. Elə səmimi üslubu var ki, sanki 2026-cı ildə deyilsən, kitabın yazıldığı köhnə dövrlərdə yaşayırsan. Yazıçı məkanın ləhcəsini, dialektini əsərə o qədər təbii köçürüb ki, insan özünü hadisələrin içində hiss edir. Bu canlılıq oxucunun üzünə gah şirin gülümsəmə qondurur, gah da fərqli kədər bəxş edir. Yenə sevə-sevə oxuduğum, maraqlı bir Salam Qədirzadə kitabı oldu.
Hər zaman dediyim kimi - "Xan Nəşriyyatı"nın bu seriya üçün hazırladığı üzlüklər möhtəşəmdir. Kənardan baxanda insanı cəlb edir, rəsmən kitab "məni oxu" deyir.
Yazıçının qələmində belə bir xüsusiyyət var - demək istədiyi fikri və ya səhnəni üstüörtülü, amma çox anlaşıqlı çatdırır. Bəlkə hər oxucu birdən-birə anlamaz, amma başa düşəndə ayrı zövq verir. Müəllif səhnəni açıq yaza bilərdi, amma yazmayıb hər şeyi oxucunun ixtiyarına buraxır. Bu da Salam Qədirzadə qələminin özünəməxsus sirdir. Sevgini, eşqi şirin sözlərlə elə ifadə edir ki, oxuduqca insana çox xoş gəlir.
Baş obraz Əkrəmin həyatı mənə çox təsir etdi və mənim üçün unudulmaz obrazlardan birinə çevrildi. Məncə, yazıçının ən təsirli, dramatik əsəri budur. Əkrəmin yaşadıqlarını oxuduqca insan sağlamlığının - əlinin, ayağının, gözünün qədrini bilməli olduğunu düşünür. Hər şeyimiz yerindədirsə şükür etməli, yerində deyilsə də "Allahın bir bildiyi var" deyib qane olmağı bacarmalıyıq.
Qadın və qadın gözəlliyi böyük qüvvədir. Nə mənada dediyimi anlamaq üçün kitabı oxumaq lazımdır. Kitabda deyildiyi kimi: "Qadın gözəlliyi gənclik üçün hörümçək toruna oxşar tilsimdir". Çox gözəl cümlədir. Digər tərəfdən, hər şeyə kor-koranə inanmağı qəbul edə bilmirəm. İnsan bir az
Puan vermedi
Hayatın içinde öyle bir koşturuyoruz ki, durup kendimize "Nasılsın?" demeyi bile unutuyoruz. Miraç Çağrı Aktaş’ın Kendine Hoşgeldin kitabını okurken tam olarak bu hisse kapıldım. Kitap, böyle ağır teorilerle kafayı yoran bir kişisel gelişim rehberi değil de, sanki çok yakından tanıdığınız biriyle oturup birbirinize tavsiyeler verdiğiniz bir zaman dilimi gibi.
Açıkçası yazarın dili o kadar rahat ve samimi ki, sayfaların nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz bile. Cümleler hiç yormuyor insanı. Hani bazı dönemlerde hayatta her şey üst üste gelir, kendinizi çok yalnız ve hırpalanmış hissedersiniz ya; yazar tam o noktalara dokunmaya çalışmış. Sürekli başkalarını mutlu etmek için didinirken aslında kendimize ne kadar haksızlık ettiğimizi hatırlatıyor. Biraz da kendini sev, kendine şefkat göster mesajını o kadar tatlı veriyor ki, okurken insanın içi ısınıyor.
Tabii ki, eğer böyle çok derin felsefi çıkarımlar ya da ağır edebi tahliller arıyorsanız bu kitap size biraz fazla sade, hatta hafif gelebilir. Bazı yerlerde benzer tavsiyelerin etrafında dönüldüğünü, cümlelerin biraz kendini tekrarladığını hissedebiliyorsunuz. Ama bence kitabın amacı zaten edebi bir devrim yaratmak değil. Amacı, ruhu yorulan birine o an duymaya en çok ihtiyaç duyduğu o basit ama kıymetli şeyleri fısıldamak.
Özellikle ilişkilerinde çok fazla ödün verdiğini düşünen, hayal kırıklıklarıyla nasıl baş edeceğini bilemeyen biriyseniz, bu satırlar bence ruhunuza çok iyi bir mola aldıracak. Altını çizeceğiniz, Yalnız değilmişim diyeceğiniz pek çok yer bulacaksınız. Kısacası, kendinize ufak bir şefkat alanı açmak ve biraz sakinleşmek istiyorsanız, yanınıza güzel bir çay alıp bu kitaba şans verebilirsiniz.
Fərid Hüseynli - "37 mm"
Özün düşün, sən ailənin tək övladı olsan, nə edərdin?
Hər zaman demişəm, heç nə kənardan göründüyü kimi deyil. Heç vaxt. Daxilə enib həqiqəti öyrənə bilirsənsə nə gözəl, enə bilmirsənsə, uzaqdan mühakimə etmə.
Bu kitabı əslində çoxdan almışdım, amma oxumaq bu günlərə qismət imiş. Düzünü desəm, mövzunu tam anlamamışdım deyə kitabın ilk 25-30 səhifəsi mənə bir az sıxıcı gəldi. Amma 30-cu səhifədən sonra hekayə birdən-birə möhtəşəm bir sürətlə irəliləməyə başladı. Hətta həmin səhifələrdə öz-özümə "çox maraqlıdır axı" dediyimi xatırlayıram. Bir sözlə hekayənin necə dəyişdiyinə özüm də təəccübləndim.
Kitabın mövzusu üç dostun maraqlı və qeyri-adi bir dostluq hekayəsi üzərində qurulub. Dostlardan biri möhtəşəm rejissorluq istedadına sahib olsa da, müəyyən səbəblərdən arzularını həyata keçirə bilmir. Digəri isə əksinə, inanılmaz rekordlar qıran filmlərin tanınmış rejissorudur. Üçüncü dost isə əlindən gələn köməyi əsirgəməyən biri. Hekayə illərdir heç kimə müsahibə verməyən o uğurlu rejissorun bir gün qəfildən gənc bir qadına müsahibə verməyə qərar verməsi ilə başlayır. Rejissor illərdir içində saxladığı o sirli hekayəni - bu üç dostun başına gələnləri danışmağa başlayır. Oxuduqca həm rejissorluq dünyasına daxil olursunuz, həm də bu dostluğun arxasında gizlənən sirləri öyrənirsiniz.
Məncə "37 mm" həm kinosevərlər, həm də dostluğun qədrini bilənlər üçün ideal kitabdır. Dostların başına gələn hadisələr o qədər səmimi bir dildə qələmə alınıb ki, oxuduqca sanki onlarla birlikdə yaşayırsan. Kitabda hər birimizin həyatında rast gələ biləcəyi anlar - sevgi, itki, qürur, sədaqət və qərəz kimi hisslər çox gözəl işlənib. Və hekayə çox maraqlıdır.
Kitabın ən güclü tərəflərindən biri müəllifin özünəməxsus yazı üslubudur. Fərid H. cümlələri elə ustalıqla
Puan vermedi·272 syf.··
Beğendi
·2026 38. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 19 Nisan 2026 00:00
Bazı kitaplar vardır, okursunuz çok seversiniz, baya etkilenirsiniz. Sınra birileri size o kitabı sorar anlatır mısın biraz? Siz anlatamazsınız. Çünkü kitap tam olarak öyle bir kitaptır. Kitabı çok sevdim, çok beğendim ama nasıl ve ne anlatacağımı pek bilemiyorum.
Bu tür kitapların anlatım biçimlerinin bir ismi var mıdır bilmem. Ama öyle eline al oku baya baya sev ama her telden şeyler barındırsın içinde ve sen tam olarak ne anlatacağını bileme. İşte kitabın özeti bu. :) ama tabi biraz anlatmakta lazım. Bakalım nasıl olacaksa. Ben bu tür kitapları hakkaten seviyormuşum.
Kapak tasarımı beni etkilediği için kitabı almıştım aslında. Bu kapaktaki görsel Picasso’nun “Minotorların Kralı” isimli eseri. Ne alaka diyebilirsiniz. Ama Minotor bu eserde çok önemli bir yere sahip.
Peki Minotor kim? Bu soruya kısa bir cevap olsun. Zaten kitabı okuduğunuzda da bu bilgiye ulaşacaksınız ama olsun amme hizmeti bizimkisi :)
Minotor, Yunan Mitolojisinde, Kraliçe Pesiphae'nin bir boğayla ilişkisinden doğan bir çocuğudur. Bir ihanetin temsilidir. Yarı insan yarı boğa şeklindedir, karanlık bir labirente hapsedilmiştir ve orada ölümü beklemektedir.
Minotor, birçok edebi eserde saf kötü olarak ele alınmıştır. Dante, Cehennemi'nde onu yedinci katın girişine yerleştirmiştir mesela. Vergilius ise onun için 'korkunç birleşmenin çifte suretli meyvesi / doğa dışı şehvetin daimi hatırası' demiştir. Bunun gibi örnekleri kitapta bulacaksınız zaten. Kısacası Minotor koca bir yanlışlığa verilmiş isim de diyebiliriz.
Sadece Minotordan tabiki bahsetmiyor. Garip bir şekilde olaylar Minotor etrafında toplanıyor gibi olsa da tamamen ondan ibaret diyemeyiz. Kitaba haksızlık olur.
Bu kitapta zaman ve mekan birbirine karışmış, birbirinin içine geçmiş gibi. Ama daha çok karanlık yönleri ile karşımıza çıkıyor. Kim
Mutsuzuz... Çünkü?Alıntı
Puan vermedi·104 syf.·
2026 31. kitabı
Freud’un 
Uygarlığın Huzursuzluğu kitabı günümüz kronik sorunu;
İnsanlar neden sürekli mutsuz?
Sorusununun kaynağına inerek merkezi öznenin sorumluluğundan uygarlığa çeviren bir metin.
Günümüzde hepimiz mutsuzluk kaynağını ekonomi, varoluş kaygısı, yalnızlık gibi koşullara bağlarız. Freud ise İnsan doğasının zaten çatışmalı olduğunu uygarlığın ise bireyi dizginlemeye çalışılırken raydan çıkardığını savunuyor.
Freud'a göre uygarlığın bize vaad ettiği temel haklar ve yaşam standartlarındaki yükselme yanında dürtüsel bastırma istiyor. Bunu bazen din ve inanç, bazen normatif kurallar, bazense çağa uygun en yüce vizyonumuza yönlendirme ile yapıyor. Sürekli yasaklar altında bastırılan dürtüler ise boşalacak bir yer ararken saldırganlık, şiddet gibi gerilimlerin içerisinde buluyoruz kendimizi. Kitap tam da bu gerilimi – birey ile uygarlık arasındaki amansız çatışmayı– psikanalizin kavramlarıyla teşhis ediyor.
Uygarlık ilerledikçe, bireyin üzerindeki kısıtlamalar ve beklentiler artar. Birey ise ben (ego) ile üstben ( süper ego) arasında sıkışır. Freud’a göre bu çatışmanın en acımasız sonucu, saldırganlığın dışarıya yöneltilemeyip içe kapanarak suçluluğa dönüşmesidir. Bastırılmış dürtülerin meydana getirdiği 'suçluluk duygusu' kişiyi nevroza sürükler.
'Babayı öldürmek' pasajında ise bu durumu; 'totem ve tabu' içerisinde anlatıyor. Babayı öldürmek; bir otoritenin kurallarını yok etmek anlamına geliyor. Örneğin çocuk otorite figürü babayı rakip görür, içten içe yerine geçmek ister. Öldürmek, otoriteyi aşmak olarak karşımıza çıkar. Fakat bu arzu insan için yeterli özgürlüğü getirmez. Çünkü aynı kuralları kendi sürdürmeye devam eder. Babayı dışarıda öldürmüş olabilirsin ama (üstben / süperego) olarak savaş devam eder. Uygarlık ise bireyin içindeki babanın toplumsal versiyonudur.
Freud
Uygarlığın Huzursuzluğu kitabı günümüz kronik sorunu;
İnsanlar neden sürekli mutsuz?
Sorusununun kaynağına inerek merkezi öznenin sorumluluğundan uygarlığa çeviren bir metin.
Günümüzde hepimiz mutsuzluk kaynağını ekonomi, varoluş kaygısı, yalnızlık gibi koşullara bağlarız. Freud ise İnsan doğasının zaten çatışmalı olduğunu uygarlığın ise bireyi dizginlemeye çalışılırken raydan çıkardığını savunuyor.
Freud'a göre uygarlığın bize vaad ettiği temel haklar ve yaşam standartlarındaki yükselme yanında dürtüsel bastırma istiyor. Bunu bazen din ve inanç, bazen normatif kurallar, bazense çağa uygun en yüce vizyonumuza yönlendirme ile yapıyor. Sürekli yasaklar altında bastırılan dürtüler ise boşalacak bir yer ararken saldırganlık, şiddet gibi gerilimlerin içerisinde buluyoruz kendimizi. Kitap tam da bu gerilimi – birey ile uygarlık arasındaki amansız çatışmayı– psikanalizin kavramlarıyla teşhis ediyor.
Uygarlık ilerledikçe, bireyin üzerindeki kısıtlamalar ve beklentiler artar. Birey ise ben (ego) ile üstben ( süper ego) arasında sıkışır. Freud’a göre bu çatışmanın en acımasız sonucu, saldırganlığın dışarıya yöneltilemeyip içe kapanarak suçluluğa dönüşmesidir. Bastırılmış dürtülerin meydana getirdiği 'suçluluk duygusu' kişiyi nevroza sürükler.
'Babayı öldürmek' pasajında ise bu durumu; 'totem ve tabu' içerisinde anlatıyor. Babayı öldürmek; bir otoritenin kurallarını yok etmek anlamına geliyor. Örneğin çocuk otorite figürü babayı rakip görür, içten içe yerine geçmek ister. Öldürmek, otoriteyi aşmak olarak karşımıza çıkar. Fakat bu arzu insan için yeterli özgürlüğü getirmez. Çünkü aynı kuralları kendi sürdürmeye devam eder. Babayı dışarıda öldürmüş olabilirsin ama (üstben / süperego) olarak savaş devam eder. Uygarlık ise bireyin içindeki babanın toplumsal versiyonudur.
FreudYAĞMUR YAĞIYOR
Fatma Şamata Alti saniye...
Ya ben çok duygusalım Ya da yazarın kalemi çok iyi..
Beni ağlatan kitaplardan 1 numara.
Bu kitapla ilgili çok fazla şey gördüm ve merak ettim. Zaten polisiye olması daha çok ilgimi çekti. Ve sonunda okumak nasip oldu.. T-T ( bir polisiye kitabı beni nasıl ağlatır diyosanız kesinlikle okuyun)
Ekin,eğitimi için geri döndüğü şehirde garip bi şekilde cinayetin baş şüphelisi olur.
Ekin,damarına basanların damarını kesiyor diyebiliriz. Normal bi kız ama haksızlığa sessiz kalmayan bir kız.
Çok güzeldi. Okuyun pişman olmazsınız.
Spoiler!!!!!
.
.
.
İkisinin çocukluk arkadaşı olmaları ve orio'nun ölmesi çok duygusaldı. Hele Poyraz'ın geçmişi... babası iğrenç bi adam. Annesine hiç bir şey demiyorum.
Ben son 50 sayfayı gözlerim kızarmış şekilde okudum. Poyraz'ın içindeki çocuk... o 'ben miyim'yerleri...
Eğer sonu tahmin ettiğim gibi bitseydi çıldırırdım. (Allah'tan olmadı.) Beni bitiren yer o Murat yaralandıktan sonraki Ekin'nin Poyraz'ı bulmak için evine gittiği sahne...T-T o Poyraz'ın ağlaması.. Ekin'in ona yağmur ol demesi... Poyraz'ın hayali pilot olması ve bulutlar.. hele o Murat'ın bıçaklandıktan sonraki sahne o poyrazin ağlaması..
"Yağmuru sev,Ekin. Tenine değen yağmur damlası olacağım"
Çok güzeldi..Alıntı
Fatma Şamata Alti saniye...
Ya ben çok duygusalım Ya da yazarın kalemi çok iyi..
Beni ağlatan kitaplardan 1 numara.
Bu kitapla ilgili çok fazla şey gördüm ve merak ettim. Zaten polisiye olması daha çok ilgimi çekti. Ve sonunda okumak nasip oldu.. T-T ( bir polisiye kitabı beni nasıl ağlatır diyosanız kesinlikle okuyun)
Ekin,eğitimi için geri döndüğü şehirde garip bi şekilde cinayetin baş şüphelisi olur.
Ekin,damarına basanların damarını kesiyor diyebiliriz. Normal bi kız ama haksızlığa sessiz kalmayan bir kız.
Çok güzeldi. Okuyun pişman olmazsınız.
Spoiler!!!!!
.
.
.
İkisinin çocukluk arkadaşı olmaları ve orio'nun ölmesi çok duygusaldı. Hele Poyraz'ın geçmişi... babası iğrenç bi adam. Annesine hiç bir şey demiyorum.
Ben son 50 sayfayı gözlerim kızarmış şekilde okudum. Poyraz'ın içindeki çocuk... o 'ben miyim'yerleri...
Eğer sonu tahmin ettiğim gibi bitseydi çıldırırdım. (Allah'tan olmadı.) Beni bitiren yer o Murat yaralandıktan sonraki Ekin'nin Poyraz'ı bulmak için evine gittiği sahne...T-T o Poyraz'ın ağlaması.. Ekin'in ona yağmur ol demesi... Poyraz'ın hayali pilot olması ve bulutlar.. hele o Murat'ın bıçaklandıktan sonraki sahne o poyrazin ağlaması..
"Yağmuru sev,Ekin. Tenine değen yağmur damlası olacağım"
Çok güzeldi..