Hikaye böyle devam ediyor. Kartal yeni kuyruğu ısırmak için tekrar yere iner, kertenkele yumurtaları yemek için yukarı tırmanır. İki taraf da tam anlamıyla yenilgiye uğramıyor çünkü David’in de yazdığı gibi “ kuyrukta yumurta yapacak kadar et… yumurtada da mavi kuyruk yapacak kadar et var.” Bu hikaye bana intikamın anlamsızlığı üzerine bir düşünce gibi geliyor…
“Evet, tıpkı ben, diyordu. Eğer bütün ıstıraplarım bir ses bulsaydı hiç şüphe yok ki bu kadar vahşi, bu kadar merdümgiriz, bu kadar bedbaht olur, bu kadar ümitsiz ve karanlık olurdu.”