Sevcan Ülkü Köse
@sevcanulkukorkmaz
Zaman bazen ölümle hesap ediliyordu. Sevdikleri öldükle anlıyordu insan zamanın geçip gittiğini yoksa dünya aynı dünyaydı. Her şey olduğu yerde, herkes olduğu kişi idi aslında. Yalnızca ölümün olduğu bir dünyada anlam kazanıyordu yaşamak.
Sayfa 123 - Nesil Yayıncılık
Sevcan Ülkü Köse
Hayat varsa ölüm de olmalıydı. Olmalıydı ki anlamalıydı insan ‘bu âleme sahip olmaya değil de şahit olmaya’ geldiğini.
Reklam
Biz gaflet vaktinde doğan çocuklarız. Gâfiliz yani. Dünyayı bizim için sanırız, hatta bizim sanırız. Oysa dünya dediğin her gelene ‘seninim’ diyen bir gönül çalana benzer. Sonra terk eder, bırakır onları.
Sayfa 143 - Nesil Yayınevi
Sevcan Ülkü Köse
Dünya demek eski vakitlerde yaşayan insanların lügatinde sadece dünya demek değildir. Dünya nefs demek, dünya hırs demek, arzu demek dünya, kibir demek, şehvet demek, kim, nefret demek… Yani dünyada yaşamak değil de dünyadan kurtulmak gerek onların zihninde. Oysa bizim için dünya sahip olunacak bir yer. Eski vaktin insanları yaşamayı mecburiyet bilmişler, bizse dünyayı zaruret zannediyoruz. “Hayat denen sadece burasıdır” demiyoruz belki ama öyle yaşıyoruz.
Zamana benzedik iyice, çekilmesi zor.
Sayfa 24 - Kırmızı Kedi Yayınevi
Sevcan Ülkü Köse
Ne konuşmalarımızda tat kaldı
Ne susmalarımızda bir hikmet
(Hep aynı boşluğa açıldı dar kapılar)
Olur olmaz şeylerden alınır kırar olduk
Zamana benzedik iyice, çekilmesi zor.
(Aynaların ardında aynı kirin pası var)
Mutluluğun geniş kapılarında
Hayatın sürgüleri var.
Sayfa 24 - Kırmızı Kedi Yayınevi
Sevcan Ülkü Köse
Usul gülüşlerimizde hüzün lekeleri
Küçük ayrıntılara yöneldik nicedir.
Bundan daha güzel müjde mi olur?
Merhaba, diyorsun telefonda sen,
Sen ki konuşuyorsun, derdim mi kalır?
Nasılsın, diyorsun telefonda sen...
Sayfa 41 - Beste Yayınları
Sevcan Ülkü Köse
Sabrımı yenmese hasret nöbetim,
Arayıp sormaya yoktu niyetim.
O anda hapşırdın, çok yaşa dedim,
Beraber, diyorsun telefonda sen...
Reklam