Seni görünce, yüzüm değil içim gülüyor. Bir bilsen gönül bahçemde sana hayran ne çiçekler açıyor..
Şairin de dediği gibi;
Kalbimin yamacında bir gül gölgesisin bir şiirlik hakkım olsa yine seni Severdim...
Düşerdim yamaçlarından
Sapsarı saçlarından, avuçlarından
Yine de kalkar severdim, gülüşün özeldi
Beni kendinden kurtar.
Bilmezdin
Sen bilmezdin, ben seni severdim.
Sen bilmezdin, ben seni düşlerdim.
Sen bilmezdin…
Ben hep sendeydim.
Bilene yüktür sevda,
En güzel yüktür amma
Ben ne yüküne
Ne sevdasına
Yüksünenim.
Ben bir seni,
Bir de sevdanı bilirim.
Sevmekten ötedir
Benim bildiğim.
Eğer bir kelime olsaydım 'eyvallah' olurdum.
Uçsuz bucaksız içimde onlarca kelime ve duygu barındırırdım (gidiyorum, üzgünüm,mühim değil, iyiyim, boşver, sağol, öyle olsun, peki...)
Bazen bir kabulleniş, bazen bir boşveriş, bazen bir vazgeçiş olurdum. Sert görünüşümün altında bir okadar duygusal ruha sahip olurdum. Çok dile gelmez bitişleri severdim mesela..
Hadi 'eyvallah '
KİMLİK.Duygu ve Düşünce
Aslında uzun yıllar önce sorulsaydı en çok kasımpatıları severdim..
Hemde çok hatta ilkokulda öğretmenimiz elinde bir buket beyaz kasımpatı ile gelmişti derse, o gün hayranlıkla ellerindekilere bakmıştım..
Muhteşemdi.
Bir ara papatya seviyordum..sakinliğime iyi geliyordu..
Bir gün lavantalarla karşılaştım mosmor çok güzeldi..çok güzel kokuyordu..
Sonra leylaklar beni cezbetti daha anlayışlı hissettiriyordu..
En son gülleri sevdiğimi fark ettim.. kıpkırmızı güller..
Sessizdi ama ayakta güçlü duran bir kadındı resmen..çok narin duruyordu aynı zamanda..
Sakinliği andırıyordu..biraz hüzün biraz gözyaşı hissettiriyordu..
Bana benziyordu...
Kısaca çocukluğumdan bu yana her dönem çiçekleri bir karakterime benzetip sevmişim..
Şimdi yorgun kırgın ama güçlü bir gül gibi hissediyorum..
Evet güneş alamıyorum..suyum eksik.. zaten gerekte yok yeterince ağlıyorum..
Ama karanlıktayım...Elim çocukluğumdan kalma yetişmiyor o lambaya açamıyorum..
Kayboldum..