bence insanların arasında en kotu oldugunuzda , başkalarının içindeki en kötüyü bulmak bir tür hayatta kalma taktigine dönüşüyordu.kendi karanlığinizin gerçek rengini saklama ümidiyle yoğun bir şekilde insanlarin içindeki kötülüğe odaklanıyordunuz.
unutkanlik yaratan butun ilaclarin gereksizliginin canli kanitiydim.hicbirine gerek yoktu.cunku unutabiliyordum ben.kendim!sadece dusunerek.ve bir gun gelecek.sadece dusunerek,dusunmenin kendisini yok edecektim.