Sev
@sevilaykca
Düşüncenin “bedbaht” dünyası,
Düşüncenin kudreti.
Bu, Fareler ve İnsanlar’ı 2. okumamdı. İlk okumamı 3-4 sene önce yapmıştım. Bu kitabın 2. bir okumayı hak ettiğini düşündüğümden okumamı tekrarladım, iyi ki tekrarlamışım.
İki zıt karakterli yol arkadaşını konu edinen kitap az ve öz. George sahiden zeki, Lennie sahiden aptal. Lennie iş görür, George daha az iyi iş görür. Her iki arkadaşın da kendi çaplarında bazı meziyetleri mevcut.
Gelelim asıl mevzuya: “Bu kitap bize ne anlatıyor?”
Mecbur kalmayı...
İnsan mecbur kalırsa yapmak istemeyeceği şeyleri yapabiliyor. Bu mecburluk bahsini pek uzatmayacağım, spoi vermek hoş olmaz ama bu dostluğa şahitlik etmek hakikaten güzel bir duyguydu.
Benim kitapta en etkilendiğim bölüm George’nin Lennie ile olan toprak satın alma hayallerini anlatışıydı. Tekrar tekrar anlatmasına rağmen bu kısımları her okuyuşumda yüzümde bir tebessüm oluştu.
Sizin en etkilendiğiniz bölüm neresi?
Reklam
Çehov...
Bence 19. yüzyılın en büyük öykücülerindendir kendisi.
Bir adam, nasıl olur da 68 sayfaya böylesine yoğun duygular sığdırabilir?
“Kendimi Altıncı Koğuş’a kapatılmış gibi hissettim”
Evet, kitaba bir tepkiymiş bu. Emin olun okuyunca siz de buna benzer tepkiler vereceksiniz.
Âh, İvan Dmitriç ve onun muazzam doktoru Andrey... Andery’in İvanla ettiği sohbetler, İvan’ın aksilikleri, Çehov‘un karşılıklı konuşmalardan yararlanarak bizlere verdiği felsefi mesajlar...Ardından, Andrey’in aldığı hâl... Hepsi okunmayı o kadar çok hak eden şeyler ki. Pek detaya girerek kitabın tadını da kaçırmak istemiyorum aslında. Ama değinilecek ne kadar çok noktanın, fark edilecek ne kadar çok şeyin olduğunu da “şiddetle” belirtmek isterim. Okurken nasıl bir anda Altıncı Koğuş’a gideceğinizi, hayal dünyanızın içinde bir İvan edasıyla kaybolacağınızı bilmelisiniz.
“Delilik”
Pek fazla uzatmayayım. Seveceğinize ve çok uzaklara -o yeşil duvarların yanı başına- gideceğinize eminim. İyi okumalar...
Tam tarih verememekle birlikte buraya ilk önce bu pek sevdiğim kitabı eklemek istedim.
Yusuf Atılgan benim kalbimde yer edinmiş saygıdeğer bir yazardır. Aylak Adam’ını da ayrı bir severim açıkçası...
Bu kitabın güzelliğinin, hoşluğunun kişiden kişiye değiştiğini düşünüyorum. C.’nin insanı etkisi altına alan dünyasına herkesin giremeyeceği kanaatindeyim. Ama şunu da söylemeden edemeyeceğim; bu dünyada aylaklık eden -dünyaya kendini ait hisseden- bu dünyadan vazgeçemiyor. İnsan düzenli olarak kitabı açıp “sevmek” istiyor.
Bu öznel yorumlarımın ardından biraz da kitabın konusundan bahsetmek istiyorum. Spoiler vermeyeceğim... Rahat olunuz.
Kitap, arka kapakta da söylendiği üzere “C.” diye bahsedilen bir adamın hayatın tekdüzeliğinden nasıl bıktığını anlatıyor bizlere. Kitap 4 bölüme ayrılıyor (kış, ilkyaz, yaz, güz), her bölümde C.’nin duyguları daha da içten anlatılıyor. Alışılmış olaylara karşı umudunu asla yitirmiyor...
Bir de, kitaba alışmak çok kolay olmuyor. Pes etmeyiniz, deneyiniz. Umarım sizleri de beni etkilediği gibi etkiler.
İyi okumalar...
