"Dıșa vurduğu ufak sevinçleri elinden almak için," dedim, "bir insana baskı yapanlara yazıklar olsun. Ne dünyanın tüm armağanları, ne de tüm lütuflari, bașımızdaki despotun kıskanç sıkıntısının bize zehir ettiği bir anlık neșenin yerini tutar"
Ya da bu, her zaman aptalca bir kendini beğenmișliğin körüklediği kıskançlıktan kaynaklanan, kendimizle barıșık olmayıșımızın, kendimize saygı duymayıșımızın sonucu ortaya çıkan iç huzursuzluğundan bașka bir șey değil mi? Mutlu edemediğimiz mutlu insanlar görüyoruz, dayanılmaz olan bu.
Acının insanlarla paylașıldığı taktirde azalacağı konusunda kușkusuz haklısın, değerli dostum, keșke insanlar -niçin böyle olduklarını ancak Tanrı bilir! - geçip giden șimdiyi yașamak yerine, geçmiște kalan bir sıkıntının hatıralarını anımsamak için hayal gücünü bu kadar zorlamasalar.