Usandım, genç adam! İnsanların zulmünden, hastalık dertlerinden yeterince acı çektim. Var git yoluna, bırak beni, bir parça hayat bulayım şu güneşin sıcaklığından. Âdemoğullarının adaletsizliğinden ve acımasızlığından kaçtım, onların kalplerinden daha yumuşak şu kül yığınının üstüne, onların ruhları kadar yabanıl olmayan şu yıkıntıların arasına sığındım. Varlığınla acı verme bana, sen de adaletin her zaman yetersiz olduğu bir dünyanın sakinisin sadece...