Şevval E.
@sevvale_
Şu anda okuduğu kitap
“Hayatım boyunca her şey bana saçma geldi ve şimdi de, ölümle yüz yüze, her şeyin doğru olduğunu hissediyorum.”
Çelişki gibi görünse de, insan, kendi kendinin de engeli olabllir: yaratılıș bilgeliğini kavramaya doğru ilerlemeyen insan, bunun gereği zihinsel edimlerini manevî kaynaklarla donatmayan insan, sürekli kendini bir tembelliğe iten insan, kendi kendinin de engeli olur: așmaya, daha ileri varmaya engel olur: insan, așmak zorundadır kendi kendini.
öldürmeye, bir çukura düşmeye karar verebilen insan, niçin, kendi kendini așmaya, doruklara çıkmaya karar veremesin?
İnsan, manevi kaynaklardan uzaklaștıkça parça parça öldürmüș olur kendini: (taksili özöldürüm bu).
Yürüyüşte yolun temizlenmesi gerekli: sanatın, edebiyatın bir işlevi de, en azından, yolu temizlemektir, yolu açık tutmaktır. Zaman zaman, sanatın, edebiyatın işlevinin savaşımcı bir yaklaşımla belirmesi gereğini de anlatırdı "Büyük" derdi, sanatın edebiyatin işlevi"
İslam'ın geleceği, her şeyden önce Müslümanlara ve kendisini Müslüman olarak tanımlayanların ne kadar Müslüman olduklarına bağlıdır.
Neşet Usta, "Babam âşıktı," der. "Aşk herkeste var ama gerçek âşık babamdı. Aşkın zirvesindeydi. Zirvesini bilerek yaşardı, aşkın delisiydi." Babası gereksiz konuşmaz, kötü söz söylemez, evden çıkmaz, sohbet edeceği kişiler sayılıdır.
Bayram Bilge Tokel de Muharrem Usta için şöyle der: "Muharrem Usta ve benzeri insanlar için 'halk müziği sanatçısı
demek eksik, yetersiz ve hatta yanlış bir ifade biçimi. Mesela Aşık Veysel için de bu böyledir. Bu insanlar müziğin hasını,
özünü, ruhunu, aslını temsil ederler. Bunların sanatçı olmak, hele hele, modern zamanlara has ve resmî bir ifade biçimi
olan 'halk müziği sanatçısı' olmak gibi bir düşünceleri, amaçları hiç olmamıştır, olamaz da. Onlar bu anlamda 'sanat' da
yapmamışlardır ve dolayısıyla sanatçı da değillerdir. Daha farklı ve daha üst bir kategoriye koymak gerekir kendilerini ve
yaptıkları iși. Onlarınki 'bilge ozanlık'tır bir bakıma, bunun tarihimizde örnekleri çoktur. En şah örneği Yunus'tur. Muharrem Usta ve benzeri isimler bu kadim geleneğin çağımızdaki temsilcileridir. Onlar gönül gözleri sonuna kadar açık, irfan sahibi, ârif insanlardır. Sanatçı tabiri, -hele tedavüldeki
kullanımıyla- onlar için çok hafif kalır."
İnsan yaptığı işin hakkını vermeli. Gerek İslam coğrafyası gerekse ülkemiz eski çağlardaki gibi zengin ve güçlü değil. Eğer ben entelektüel çalışmamı kutsamak istediğimde bunu "Ülkeme ve İslam'a hizmet" olarak lanse ediyorsam, takatimin sonuna kadar çalışmak zorundayım.
Ben çalışabileceğimin maksimumunu ortaya koymuyorken, başkalarını eleştiremem. Bu ne mizacıma ne ahlakıma uygun olur, bundan ar ederim. Kendi işini doğru düzgün yapmayan başkasının işine nasıl akıl verir? Ben öylesine çalışmalıyım ki çalışmayana kızabileyim. Bunun için de nefsimi terbiye etmem şarttır.
