Karşısında ulu dağlar vardı: Bir yanı pırıl pırıl, aydınlık, bir yanı gölgeli. Aydınlık ve gölge nasıl yan yana ise, insanın kaderi de öyle, mutluluk ve acıyı beraber getiriyordu: Bir yanda kıvanç ,bir yanda kaygı. Hayat dediğin böyleydi işte...
Ne kötü şeydir bilsen, ölünceye kadar kin duymak bir insana, ayakkabında sürekli ayağına batan minik bir çakıl taşı varmış gibi, rahatsız edici, huzur kaçırıcı bir duygudur!