Sevdiğimiz kişiyi kendi hakikatiyle sevebilir miyiz? Onu kusurlarıyla, iniş çıkışlarıyla, bazen eksik bazen tuhaf yönleriyle kabul edebilir miyiz? Ya da sevgisini, ihtiyaç duyduğumuz biçimde vermemesine katlanabilir miyiz ?
Çarpım tablosu kesinlikle eski Tanrılardan daha bilgedir çünkü asla, "asla" ne demektir bilirsiniz, asla hata yapmaz. Ve çarpım tablosunun uyumlu, ebedî kanunlarına göre yaşayan rakamlardan daha mutlusu yoktur. Ne bir tereddüt, ne bir hata... doğru tektir, doğru yol da tektir; doğru iki kere iki ve doğru yol da dörttür. Bu mutlu mesut çarpılan ikiler durduk yere hata yapma türünde bir özgürlük düşüncesine kapılsalardı çok saçma olmaz mıydı?