İnsanın Dört Hali insan yaşamını çocukluk gençlik yetişkinlik ve yaşlılık bağlamında ele alındığı didaktik bir eserdir. Yazar ilk olarak insanın hallerini farklı kültür ve dinlerin çerçevesinde tanımlayarak anlatımına başlamıştır. İnsanın hallerini Romalılar beş aşamaya ayırırken Hindulara göre insan hayatının dört evresi vardır. Tevrat’ta “Yaratılış” bahsinde ve Kur’anı Kerim’de Hac Suresi’nde insanın ömründen ve ölümünden bahsedilmiştir. İnsanın Birinci Hali olan Çocukluk dönemi ile anlatımına devam eden yazarımız çocukluk dönemini çeşitli kuramlarla ile bize aktarmıştır. Piaget’ e göre çocuk dünyadaki eylemlerin yoluyla kendi anlayışını kuran ve çevreye uyum sağlayan kendi gelişiminde etkin olan bir varlık derken Eric Ericson çocuğun dört temel çatışmayı aşması gerektiğini öne sürmüştür. Bebeklik aşamasında “güvene karşı güvensizlik” sorunuyla karşılaşan çocuk beslenme yoluyla annesiyle ilişki kurarak ona güvenir ve dünyayı güvenli bir ortam olarak deneyimler. Tam tersi durum olduğunda ise güvensizlik oluşacaktır. İlk çocukluk aşamasında yaşanan temel çatışma ise “özerklik-şüphe” çocuk yürüyerek dokunarak konuşarak ailenim farklı üyeleri ile ilişki kurmaya başlar böylelikle özerklik kazanır. Bu çatışmanın çözümünde ise temel faaliyet temizliktir. Tuvalet eğitimi ile çocuk özerkleşmeye devam edecektir. Eğer ki ebeveynler aşırı koruyucu bir tutum ile bu süreci yönetirse çocuklar kendi özerkliğinden şüphe duyacaktır. Orta çocukluk aşamasında “girişimcilik-suçluluk” ikilemidir. Bu ikilemi çocuk oyun oynayarak çözecektir. Bu süreçteki temel faaliyet ise bağımsız hareket etme ve sosyal ilişki kurmaktır. Cinsiyet bu dönemde keşfedilir ve cinsel içeriklii sorular bu dönemde artar. Orta çocukluğun ilerleyen dönemlerinde ise başarıya karşı aşağılık yetersizlik ikilemidir.