Şeyda Savman
@seydasavman
bu ara kırmızıyım.
Öncelikle kitabın dilinin muhteşem ve akıcı olmasını övmek istemekle birlikte hayatta çoğunlukta kötü şeylere odaklanan insanların yanında birinin hep iyi şeylerden bahsetmesinin doğurduğu sonuçlar muhteşem bir şekilde tasvir ediliyor.
Beni çok üzen ve düşündüren bir kitap olmakla birlikte en sonunda gözyaşlarımın yavaşça süzülmesinin sebebi olan bir kitap. Tabii kitabın bir kara mizah türüne sahip olduğu detayını da unutmamak gerek. Kitap hem güldürüp hem de düşündürüyor.
Gelecekte herkesin çok mutsuz olduğu bir evrene, dünyaya sahip bu kitapta bu umutsuzluk içinde yaşamlarını sona erdirmek isteyen insanlar için çeşitli yöntemler sunulan intihar dükkanı ve içinde yaşananları bu dükkanı işleten aileyi anlatıyor.
Bu ailenin en küçük çocuklarının hayat dolu oluşu önce aileyi sonrada dükkanlarındaki atmosferi değiştiriyor. Hatta bu küçük oğlanın tavırları intihar etmek isteyen insanların düşüncelerini bile değiştiriyor.
Yazar bu kitapta bu karanlık ve iç karartıcı konuları espirili bir dille anlatır ve aynı zamanda yaşamı ve ölümü sorgulatır. İntihar Dükkanı, kara mizah dışında toplumsal eleştiriler içeren ve insanın mutluluk, yaşam vb. kavramlarla olan ilişkisini absürt bir perspektiften ele alıyor. Sırf bu yüzden bile okunabilecek bir kitap olmakla birlikte oldukça özgün bir hikaye sunduğundan dolayı birçok insanın ilgisini çekmiştir.
Tüm bunlara ek olarak kitabın sosyolojik açıdan oldukça önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü bana adı bile Durkheim’ın intiharla ilgili kuramını hatırlatırken kitabın konusu bu hatırı oldukça güçlendirdi.
Durkheim, intiharların toplumsal olduğunu vurgulayarak dört farklı çeşidinin olduğunu söylemiştir. Bunlardan biri “Egoistik İntihar”dır.
Bu intihar türünde kişinin toplumla olan bağı zayıftır dolayısıyla bu zayıflık sonucu ortaya
Reklam
Orhan Veli Kanık’ı ilk çocukken okudum ve herkesin bildiği o meşhur “İstanbul’u dinliyorum” şiiriyle tanımıştım. Daha çok küçükken belediyenin hazırladığı istanbul temalı bir sürü şairin şiirinin olduğu bir kitapta okumuştum. Yanlış hatırlamıyorsam kitabın adı da “İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı”ydı.
Neyse.. bu kitapta en sevdiğim şiirlerden bir bu şiir. Onun dışında ne yazmış bu adam dediğim, güldüğüm ve hüzünlendiğim şiirlerle doluydu kitap. Biraz çapkın bir insan evladı olduğu detayı gözümden kaçmadı onu da belirtmek isterim..
Umurunda mı dünya diye biten cımbızlı şiir aklıma bir şarkıyı getirdi, bir dizede kendimi bulurken diğerinde kaybettim ve hızlıca okudum kitabı. Aynı şekilde seçme şiirler olduğu için bu şiirler ilk yazıldığı zamanlar hangi dergi ya da gazetede yayınlandıysa onun notu da düşülmüş. Bu detay meraklılar için epey iyi olmuş zannımca.
Çerezlik bir şiir kitabıydı hem düşündüren, hem güldüren, bir akşamüstü çay içerken bir solukta okunur bence.. ya da uyumadan tam önce (:
Puşkin’in nasıl bir şair olduğundan ziyade bu şiir kitabındaki şiirlerinin teması ve şiirlerinde bulduğum şeyler hakkında konuşacağım.
Öncelikle kitabı gerçekten hızla bitirdim. Bazı şiirler hariç çoğu şiirini sevdim ve alıntılamak istediğim bir sürü kısmı oldu şiirlerinin. Ölüm temasını sıkça görmek beni bir noktada mutlu etti. Hem kendime daha yakın hissettiğim bir şair oldu hem de yaşam telaşının içinde ölümün varlığını, gerçekliğini hatırlamak iyi oluyor zannımca.
Bazı şiirlerinde eleştirmelerin ve öğütlerin olması da bence kitaba ayrı bir hava katmış. Tek düze bir temadan ziyade tüm yaşamı birkaç tema üzerinden ele almış gibi şiirlerinde.. Kendisinin kalemi oldukça hoşuma gitti mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
…
Seviyordum sizi: ve bu aşk belki
İçimde sönmedi bütünüyle;
Fakat üzmesin sizi artık bu sevgi
İstemem üzülmenizi hiçbir şeyle.
Sessizce, umutsuzca seviyordum sizi,
Kah ürkeklik, kah kıskançlıkla üzgün;
Bu öyle içten, öyle candan bir sevgiydi ki,
Dilerim bir başkasınca da böyle sevilin.
…
İnkarcı ruh, kuşkucu ruh,
Bakıyordu lekesiz ruha
Ve istem dışı sıcaklığını duygululuğun
İlk kez duydu içinde, bulanıkça.
"Elveda,"dedi,"seni gördüm,
Ve sen boşuna parlamadın bana:
Göklerde her şeyden nefret etmedim,
Ve her şeyi hor görmedim dünyada."
…
Kitapta Fiske popüler kültürü, popüler kültürün nasıl popüler kültür olduğunu, popüler kültürle egemen anlayışın çatışmalarını vb. anlatmaktadır.
Popüler kültürün kendi içinde çelişkileri olduğunu ifade eden fiske çeşitli kişilerin oluşturduğu kavramlardan yararlanarak popüler kültürün bir direniş biçimi olduğunu ortaya koymakla birlikte egemen kişilerin, çeşitli stratejilerle alt sınıfı denetim altında tutma biçimlerini anlatmaktadır.
Bu direnişin eğlence, haz alma ve haz üretme ile olduğunu ve denetim altına almaya çalışıldıkça başka tarafta alt sınıfın kendi kültürünü yaşaması ve konulmaya çalışılan kuralları çiğnemesi ile olduğunu söyleyebiliriz. Bu durum bedene yansıyor bununla beraber alt sınıfın boş zaman aktivitelerine yansıdığını da söyleyebiliriz. Alt sınıf boş zaman aktivitesi olarak, kan içeren sporlar, horoz güreşi vs. ile ilgilenirken üst sınıfın, avlanmayı spor adı altında sunup alt sınıfın boş zaman aktivitesini işi, aileyi aksatma vs. gibi sebeplerle ilişkilendirirken, kendi aktivitelerini meşrulaştırmak için tanrıyı, doğayı kullanmaktadırlar.
Kitabın adından da anlaşılacağı gibi popüler kültürü anlamak için oldukça güzel bir kitap.
Özellikle sosyoloji öğrencilerine tavsiye ederim.
Yılın son kitabını bir kaç saat içinde okudum. Bilmediğim çok şey öğrendim ve merak ettiğim birçok şey oldu. Hocamın önerisi ile okudum kitabı ve arada aldığı notları okumak, yazarın üslubunu sevmemesi falan beni güldürdü. Oldukça iyi okuma bir okuma kültürü olan hocama bir kez daha hayran kaldım. Sinema Sosyolojisi dersinde bahsettiği bazı isimlerde bu kitapta geçiyordu. Herkesin okuyup, ufkunu açabilecek kişileri araştırabileceği ve hızlı bittiği için çerezlik olarak adlandırabileceğimiz bir kitap. Tavsiye ederim.
Reklam