“Ve kalbinin sesi,” diyerek devam etti, daha ciddiydi ama gülümsüyordu. “Benim dünyamdaki en önemli ses. Öylesine alıştım ki, yemin ederim kilometrelerce öteden bile duyabiliyorum. Ama bunların hiçbirinin bir önemi yok. Sadece bu,” dedi ve yüzümü avuçlarının arasına aldı. “Sen önemlisin. Sana sahip olmam. Sen her zaman benim Bella’m olacaksın, tek fark, bundan sonra daha dayanıklı olacak olman.”