şeyma k.
@seymakul
okuyan, düşünen, sorgulayan biri
psikolog
odtü
69 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Japonya’nın Okinawa adasındaki Mavi Bölge (dünyanın en uzun ömürlü insanlarının yaşadığı yer) sakinlerinin yaşam felsefesini derinlemesine inceleyen bu kitabı bir ara her yerde görüyordum ve çok satan çok izlenen şeylerden genelde hoşlanmayıp kaçarım bunda da aynısı oldu, yıllarca kaçtım ama ne güzel kitapmış bayıldım.
Kitap İkigai kavramını merkeze alarak insanın her sabah yataktan neşeyle kalkmasını sağlayan o yaşam amacını bulmasının peşine düşüyor.
İkigai’yi dört ana dairenin kesişim noktası olarak tanımlıyor: Sevdiğiniz şey, iyi olduğunuz şey, dünyanın ihtiyaç duyduğu şey ve size para kazandırabilecek şey.
Bu dört alanın tam ortasında duran şey İkigai, sadece bir kariyer hedefi değil, ruhsal bir denge halidir.
Kitaba göre bu dengeyi bulan insanlar sadece daha uzun yaşamakla kalmaz aynı zamanda daha anlamlı ve stresten uzak bir ömür sürerler.
Kitabın sunduğu temel öğretilerden biri “akış” (flow) halidir.
Bir işle meşgulken zamanın nasıl geçtiğini unuttuğumuz o anlar aynı akıl deneyimler İkigai’ye en yakın olduğumuz anlardır.
Yazarlar, modern insanın en büyük sorunu olan çoklu görev (multitasking) yerine, tek bir işe odaklanmanın zihni dinlendirdiğini savunur.
Psikoloji lisansımda da bunu bolca vurgulamıştı ODTÜ’deki canım hocalarım, multitasking verimliliği ve IQ’yu azaltıyor, daha fazla zaman kaybı ve hata yapmaya neden oluyor diye üstüne basa basa söylemişlerdi.
Neyse
Ayrıca kitapta Okinawa sakinlerinin asla emekli olmadığını ölene kadar aktif kalarak topluma katkı sağlamaya devam ettiklerini vurgulanıyor.
Beslenme konusunda ise midenin sadece %80’i dolana kadar yemek gerektiği söyleniyor. Bu hafiflik hissi vücudun sindirim stresini azaltarak hücresel yaşlanmayı geciktirir deniyor.
Kitap ayrıca her gün yapılan hafif egzersizlerin güçlü sosyal bağların
Reklam
Kitap, Carl Rogers’ın hümanistik yaklaşımını oyun terapisine uyarlayan Virginia Axline’ın çalışmalarını temel alır.
Kitabın merkezinde yer alan yönlendirici olmayan oyun terapisi çocuğa iyileştirilmesi gereken bir sorun olarak değil, kendi çözümleme yetisine sahip tam bir birey olarak yaklaşır.
Terapist çocuğu yönlendirmez, sadece onun varlığına ve özgürce kendini ifade etmesine eşlik eder.
Dibs’e ne yapması gerektiğini söylemez, oyunlarını eleştirmez veya ondan belirli bir performans beklemez. Bu tutum, Dibs’in o ana kadar deneyimlediği baskıcı ve kalıplara dayalı dünyadan kaçıp sığınabileceği ilk güvenli olacaktır.
Dibs’in sergilediği uyumsuz, korkak ve güvensiz tavırlar aslında onun zekasından değil kendini dış dünyadan korumak için kullandığı kalkandan kaynaklanır.
Üstün zekalı bir çocuk olmasına rağmen doğumundan itibaren maruz kaldığı duygusal yoksunluk ve ihmal, onu dış dünyayı tehlikeli bir yer olarak kodlamaya itmiştir.
Profesör babası ve doktor annesi için o, entelektüel standartlara uymayan bir "hata" gibidir.
Bu duygusal reddediş, Dibs’in içine kapanmasına ve dış dünyaya karşı aşılmaz duvarlar örmesine neden olur.
Onun iletişim kurmuyor gibi görünmesi aslında kendisini duygusal şiddetten ve reddedilmekten korumak için geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır.
Terapi odasındaki kum havuzu ve oyuncaklar Dibs’in kelimelerle ifade edemediği öfkesini, korkusunu ve en önemlisi bastırılmış benliğini dışarı vurduğu bir sahneye dönüşür.
Axline’ın sabırlı ve kabullenici tavrı sayesinde Dibs, korkularının üzerine gitmeye başlar.
Zamanla anlarız ki çocuğun dış dünyayla yaşadığı problemler aslında kendi varlığına duyduğu güvensizlikten beslenmektedir.
Kendini kabul etmeye başladıkça ailesinin ona yüklediği yetersiz çocuk imajını yıkar ve gerçek potansiyelini
Reklam