şeymapelin
@seymaneva
Anneöğretmen
Babama muhtaç değildim, o olmadan da hayatımı sürdürmenin bir yolunu buluyordum ama bir babanın kızına söyleyeceği birkaç şefkatli söze muhtaçtım. Şefkatli sözlere…
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gün gelir kardeşler birbirini özler, gün gelir kardeşler birbirini affeder, gün gelir kardeşler birbirinden başka tutunacak kimsenin olmadığını anlar sanıyordum. Yanıldığımı geç fark ettim. Hayatım beni en zayıf ihtimallere muhtaç bir yorgun ruha dönüştürdü.
Ne tuhaf, insanlar ölüyor, bedenleri toprak altında çürüyor ama seni yaralayan zehirli sözleri ölümsüzlüğe erişip hayatın boyunca kalbinde ve kulağında kalıyor.
İnsanları endişelendiren, üzüntüye boğan günahkar olmaları değil, başkalarının kendinden daha iyi, daha masum olma ihtimaliydi; şehrin kötülerle dolu olduğunu düşünmek onları rahatlatıyor, teselli veriyordu.
Annem babam yok. Dert bu kadar. Cümle bu kadar. Her şeyi anlatıyor zaten. Uzun uzun anlatsan da aynı, kısa söylesen de aynı. Anlamaya niyeti olan bu cümleden her şeyi anlar. Anlamayana da anlatamazsın.
