Dünyayı fethetmek denen, ama tenlerinin rengi bizimkinden farklı olan veya burunları bizimkinden biraz daha yassı olanların elindekini almaktan başka bir anlam taşımayan şeyi birazcık kurcaladığın zaman sevimli bir şey olmadığını görüyorsun. Onu kurtaran tek şey fikrin kendisi. Arkasında yatan fikirden bahsediyorum, duygusal bahanelerden değil, fikirden; ayrıca fikre duyulan özverili inançtan – dikebileceğin bir şey, önünde eğilebileceğin ve kurban sunabileceğin...
Neden bizim insanlarımız herhangi bir yerde, herhangi bir alandaki bilgisizliklerini itiraf etmekten kaçınırlar? "Memleket" duygusuna kapılmanın yol açtığı sınırlılık, kendini tüm soruları cevaplamak için yetkili görmek olsa gerek. Dar görüşlülüğün kibiri..