Bir tane çocukluk videosuna denk gelip geçmişe gitmiştim.
Evin yakınında boş ve düz arazi vardı. Orada delikler açarak bilye, top, yakalamaç vs. oynardık. Ve dedem laylonu da bazen orada bırakırdı. Alt - üst olarak çamur savaşı yapardık.
O günlerin birinde sadece en küçükler oynarken biz yemek hazırlıyorduk. Sonra beni gönderdiler çağırayım. Onlara yetişmeden didişme gördüm hızlı yürürken bir kuzenimin benden 4 yaş küçük kardeşime (8-9) taş atacağını görünce koşarak "H! Sakın." dememe rağmen atıp alnını kanattı. Sonra bir tepinip ağlıyor sanarsınız taşı o yedi.
Kardeşim agresif ve gerektiği yerde dayakçı olmasına rağmen hiçbir şey yapmadan duruyor: Sadece bağırıyordu ya da ittiriyordu ellerini.
Kuzenle mesafesini arttırarak saçını çekip suratına bir tane geçirdim "Seni uyardım, üstüne ağlıyorsun madem geçerli sebebin olsun o zaman." dedim. Sonra bana da vurmaya çalıştı "Kardeşime taş atmışken ağzına sıçmadan def ol git, ben annen değilim. Ağlarken seni daha çok ağlatırım!" deyince uzaklaşmıştı. Onu laylona bindirecektim (tek inemez) delirmesini orada tek yaşasın diye. Bir de daha çok delirsin diye tabi ki. Bağırışmalara anneler gelince yapamadım. Ben de kardeşimin önüne çöküp "Gayet iyisin. Ufacık yara. Ağlayacak bir şey yok sümüklü." deyip şakayla gülerek sarılmıştım. Kulağına "Bir daha zarar görmene izin verirsen senin k.çını ısırırım." dedğimde kahkaha atmıştı. Anneler gelince yengem olayı bilmeden kardeşime bağırdı: dayakçı olanın o olduğunu söylemiştim.
Ben de ona bağırdım "Bağıracağın, elini tuttuğun. Bir daha kardeşime bağırırsan çocuğunu acıdan bağırtırım! Özür dilemesi gereken yerde o da çocuğu gibi ama bu sefer diliyle saldırıyor." dediğimde annem eliyle ağzımı kapatıp gülecek gibi olurken kendini zor tutmuştu. "Sakin ol, o benimle onun arasında." dedi.