Sıfır beklentiyle okumaya başladığım kitap bana güzel bir sohbet etmişim hissi verdi. Sade olanın olanca görkemi ile kucakladı beni kitap. Şimdi en içime dokanan yeri paylaşacağım
“Daha fazlasına sahip olduğumuzda "daha fazla" olacağımızı zannediyoruz diye. Elli milyon ton atık, elli milyon kez ölen vicdanımızın ağırlığı. Kurşunla ağırlasan çocuk kanları, bizim hafifleyen insanlığımızın bedeli.
Çağın hastalığı değil bu, çağın kendisi hastalık; biz de bu hastalığın elli milyon tonluk belirtisiyiz işte. Suyun, gözyaşına dönüştüğü yerleri göremiyoruz çünkü ekranlarımız çok parlak. O çocukların nasır tutmuş ellerini göremiyoruz çünkü kendi ellerimize sürdüğümüz kremler çok pahalı. Kendimizi değerli hissetmek için edindiğimiz her şey, başkalarının değersizleştiği bir denklemde çözülüyor. Kendi içimizi tamir etmeye çalışırken başkasının dışı dökülüyor. Onların oynayamadığı oyunları faturası bizim oynadığımız sanal oyunlarla ödeniyor.
Tek bir akıllı telefon yalnızca metal değil, su da tüketiyor. Yaklaşık on üç ton su, hammadde ile devre kartı arasında buharlaşıyor. Çölde kana kana içecek su bulamayanların dudaklarına ulaşamadan fabrika bacalarında buharlaşıyor.”
Kendi değerini belirleyen kadındır!
Bedenim yalnızca bana aitti, ülkemizin topraklarıysa rahatça at koşturacakları bir yer! Bir defasında böyle önemli adamlardan birini reddettiğim için beni hapse attılar. Büyük paralar ödeyerek çok pahalı bir avukat tuttum kendime. Kısa süre sonra serbest bırakıldım. Mahkeme benim saygın bir kadın olduğuma karar vermişti. Artık onuru korumak için büyük paraların gerektiğini, ama büyük paraların onuru yitirmeden kazanılamayacağını öğrenmiştim. Dönenip duran bu cehennemi kısırdöngü, beni de kendisiyle birlike sürüklüyordu.
Hikâye Ankara Esenboğa Havaalanında geçiyor. O gün çalışan dört arkadaş Tunç, Rana, Emre ve Selim görevlerinin başlarına geliyorlar hepsi için sıradan bir gün ama bir anda olaylar değişiyor ve kulede kitli kalıyorlar dışarıyla iletişimleri sıfır sadece pilotlara irtibat kurabiliyorlar ve yanlış bir şey söyledikleri her an farklı bir cezayla karşılaşıyorlar. Uçak düştü mü düşecek mi çarptı mı çarpışacak mı çok gerildim. Kontrol kulesindeki atmosfer çok başkaydı.. Kapalı alan hissi, zamanla yarışma duygusu ve yapılan en küçük hatanın bile büyük sonuçlar doğurabilmesi baya gericiydi
Karakterlerin psikolojisi de çok iyi yansıtılmıştı bence.
Herkes bir karar vermek zorunda kalıyor ama o kararların ağırlığı sürekli hissediliyor. Özellikle stres anlarında insanların gerçek yüzlerinin ortaya çıkması kitabı daha gerçekçi yapmış Selim’in o sakin duruşu yer yer beni çok şüphelendirdi, Rana ise içlerinde o şüpheyi bana hiç geçirmeyen oldu ta ki o bileti duyana kadar..
Kitapta gerilim sadece olaylardan değil, sürekli yaklaşan bir tehlike hissinden geliyor. Sayfaları çevirirken resmen zaman daralıyormuş gibi hissettim
Bazı sahneler gözümde direkt film gibi canlandı.
Kontrol kulesindeki telaş, karakterlerin birbirleriyle çatışmaları ve artan baskı hissi gerçekten çok sinematikti.
İlk kez Özgen Biçgin okuyan biri olarak, dili baya akıcı buldum. Özellikle teknik detaylarla duygusal gerilimi dengeli vermesi kitabın temposunu hiç düşürmemiş. Severek okuduğum bir kitap oldu. Tansiyonu yüsek kitaplar seviyorsanız kaçırmayın..
Sıfır Noktası1000Kitap
Sıfır noktası bir kadının dip noktasıdır. Sıfıra inerken tek etken kendisi değil, yaşamına dokunmuş herkestir.
Okurken çaresizliği içimin derinlerinde hissettim. 
Sıfır Noktasındaki Kadın
10/10
Austin…
İki çocuğunu tek başına büyüten, dünyayı sırtında taşıyan ama duygularını yüzüne bile sürmeyen bir bekar baba(ama ne cazibeli bir baba)
Veronica düğünden kaçmış(eski nişanlisi berbat bi herifti) gelinlikle kasabaya düşmüş, Austinin kapisina geliyor (ayni gelinlikle ) dadilik ilani verdiği için.dadilik deneyimi sifir. Elinde ne parasi ne referansi hiçbirşeyi yok ama cesareti var, bir de Austinin sinirini bozacak kadar tatlılık.
Austin ilk başta net hayir diyor sonunda bir gun sonra pes ediyor(o tek bi gunde bişeyler oluyor tabi !!!)
Kadın gidiyor çocukları büyülüyor, evi yumuşatıyor, kasabayı ele geçiriyor. Tum aile ona hayran kalmiş durumda.(austin ailenin buyuk oğlani 3erkek kardeşi bi yaşli babasi bi kuçuk kiz kardeşide var).Austin mi? O da çoktan etkilenmiş ama hala inkar modunda.
Ama Veronica sadece evine değil, adamın kafasınada yerleşiyor.hemde oyle boyle deyil ,Austinde baya inatçi huysuz iradeli çikti.
Kimyalari muhteşemdi( Aralarındaki kıvılcım sayfalardan taşıyordu. ),ikizler çok akilli ve tatliydi .
Uzun zamandır bir kitabın bitmesine üzülmemiştim. Son sayfaya geldiğimde ağlamiş olabilirim.
Hikaye tam olarak iki yaralı insanın birbirine yuva ,aşik,aile olma hikayesiydi.
Diyer kardeşlerinde hikayesini okumaya başliyorum hemen.
