Sıla Özel
@silaozel
91 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Kayboldum. Nerede? Nasıl? Bilmiyorum. Doğduğum günü hatırlamıyorum, elbette bu çok zor. Yeniden yaşamaya başladığım o günü hatırlıyorum. Cahilce davranarak, kapıldım yaşamın o tekerrür eden akıntısına. Hala nefes alıyorken ölemezsin, bu hiç bir zaman gerçekleşmez. Kaybolabilirsin ama ölemezsin. Belki tekrardan yaşamaya başlarsın. Hiç değilse denersin. Sonra biraz sessizliğin var olmasıyla, kendini dinlersin. Ne söylediğine kulak asmalısın, çünkü kaybolduğun o akıntıda yanında seninle gelebilme zahmetinde bulunanda bir kendindir. Evet şu akıntıya sürüklediğin "kendin" den bahsediyorum. Her attığın kulaç seni daha çok yoruyor, içgüdüsel yaşam istediğidir ayakta tutan seni, devam etmeni sağlayan. Peki ya oda yok olursa? Kendinde en çok nefret ettiğin şey aslında, kendi isteğinle yarattığın bu yaşam. Kayboldun, satırlarıma başlamadan önce bahsettiğim çocuktum; şimdi ise kaybettiğim o çocuk.
Reklam
Sekiz yaşında iken soğumuştu kalbi. Buz gibi, sevgisiz, mutsuz , karanlık bir mezar gibi soğuk bir kalp... Fakat onun kabahati değildi bu... Onda eksik olan sevgi değildi. Eksik olan imkândı. Sevme imkânı, sevme alanı, sevilecek kimse...
"Jan Valjan çevrende seni yücelten pek çok sesler duyacaksın. Ne var ki kimsenin asla duyamayacağı bir ses, karanlıkta seni daima rahatsız edecek. Ancak şunu da unutma ki, bu kısa dünya hayatının sonu geldiğinde, Tanrı'nın huzuruna çıktığında beraberinde ancak seni lanetleyecek o sesi götüreceksin."
Reklam