Elimi uzatsam tutabilirdim seni,öyle yakındın. Zamana kokun sinmisti. Belki de uzaktin,günlerce koşsam yetisemezdim sana. Zamana kokun sinmisti.
Tuttum resmini indirdim duvardan.
Duvar ağlamaya başladı
İnsanın müzmin kusurlarindan biride unutmayı hızlandırmak için kalbinde yeni yaralar açmaya razı gelmesiydi. Bazıları aklını uyuşturarak gerçekliğin ve hatıraların gece yarısı taarruzlarindan,tuzaklarından,pusularindan kaçmayı denerken bazıları da ustunkoru aşklarla kalbini uyusturmayi seciyordu.