Öyle ki; bizler o birbirine benzer günleri tekrar ederken, bir süre sonra zaman mefhumunun tamamen dışına çıktığımız duygusuna bile kapılmıştık. Ve zamandan kaçtığımızı hissettiğimiz o günlerde, günlük hayatımızdaki en küçük detaylar bile, her biri, eskisinden bambaşka bir çekicilikle çıkıyordu ortaya.
O biraz hızlıca aldığı nefesleri, elimi tutan esnek elleri, gülümsemesi ve ara sıra aramızda geçen sıradan konuşmalar - işte böyle şeyleri saymazsak, geriye hiçbir şeyin kalmayacağı rutin günlerdi hepsi - hayatımız dediğimiz şey de zaten, temelde, aslında sadece bunlardan ibaretti. Ve bir konudan artık emindim. Bu tür küçük şeylerle bile böylesine tatmin olabilmemiz; onları bu kadınla yaşadığım içindi sadece, bundan emindim.
İncelemelere spoiler uyarısı konulmamasından bıktım, kitap uygulamasındayız eğer uzun uzun yazdığınız yazıyı okuyorsak kitap ilgimizi çekmiştir başına kısa bir uyarı koysanız ölmezsiniz biraz empati🙏🏼🙏🏼
Bazen nasıl rezil bir halde olduğumu fark edip paniğe kapılıyordum. Beni ayakta tutan tek şey, amacımdan kaynaklanan enerjiydi: Yakında hem çalışmam sona erecek, hem de hissedeceğim memnuniyet, başlangıç aşamasındaki hastalığımı kovacaktı.