sen ellerimden kayıp giderken
sessizliğe bürünür evler, caddeler
ben yine de sana seni anlatamam ki
anlatamam ki
öyle yalnız, öyle sensiz
öyle yalnız, öyle sensiz
düşmekten korkan çocuk gibi çaresiz
üzülmeye alışmış gibi sessiz
nerdesin? meğer ne doldurulmaz bir derinlikmiş yokluğun. kaderde bu sensizlik de varmış. her insanın yüzünde sana benzeyen bir şey aramak da varmış. sesini duymak varmış şarkılarda, bütün kitaplarda seni okumak varmış. meğer ne dayanılmaz şeymiş yokluğun.