Rojekê di huzûra xelîfe de hejmarek zêde ji wezîran û giregirên welat û mirovên dewletê kom bûbûn. Behlûl jî di nav wan de bû. Wezîrekî xwest ku hinek mizawiriyan bi Behlûl bike û got: "Ey Behlûl! Ew çi rewş e, ku te xwe kiriyê şeklê dîn û mesqereyan? Tu bûyî qeşmerê zarokan. Bi piyên xwas her roj di kuçe û kolanan de siwarê şivikekî dibî û zarok li pey te ne!" Behlûl bersiv da, got: "Efendî! Çi xirabî di vî karî de heye?" Wezîr got: "Ecêb e, ku tu min nas jî nakî? Ma tu nizanî ez wezîrê hezretî xelîfe me û mirovekî oldar im, her şev ber bi asîmanan ve bilind dibim, bi saetan ji asîmanan seyra erdê dikim." Behlûl got: "Ji te rica dikim kerem ke bibêje; gelo dema tu diçî asîmanan, te qet li wê derê tiştekî nerm î mîna şimayê xwariye?" Wezîr got: "Belê, çend caran rastî min hatiye." Behlûl got: "Ew tiştê nerm sergînê kerê min e!"
Başta Evlatlarım Gökçe, Simay, Bilge Umay ve Orkun Alp olmak üzere tüm organik dünya çocuklarına ve insanlığın umudu "Adam"'lara.
Reklam
Simay... Elif...
En dürüst arkadaşınıza güvenin. Hani şu acımasızca dürüst olup da, özür dilemek zorunda olmayanlar.
Evet onlar işte.
Lê hê muhube mi kes nedî ji te rindtir li dunyayê
Berxê sibe bû gerdena te zer e fenanî gerdena di Zînê
Çav û birûyên te fenanê çav û birûyê Belqîzayê
Tumtêl û girêdan û rêvaçûyîna te fenanê Zuleyxayê
Ez ji te re sond bixwim tilî û pêçiyên muhuba dilê min ji mûmê ji meşelê ji fenerê tev şimayê
Reklam
Reklam