Benim yüzüm, benim kalbim diğerleri için anlamı olmayan bir kabuktan başka bir şey değildi. Benim kalbimle bir başkasının kalbi birbirlerini yakalayamıyordu. Hey, diyordum. Hey, diyordu karşıdaki. Hepsi bu. Kimse el kaldırmıyor. Kimse bir daha başını çevirip bakmıyordu.
"Bugün biri ölse onun için üzülmeyiz" dedi Venüs'lü, sessiz adam. "Çünkü yaşadığımız sürece severiz biz. Sonradan pişman olmamak için."
"Peşin sevgi mi yani?"
"Söylediklerinizi pek anlayamıyorum." dedi başını sallayıp.
"Gerçekten başarabiliyor musunuz bu dediğini?" diye sordum.
"Öyle olmak zorunda." dedi "Yoksa Venüs'ü kedere boğmuş olurduk."