Ben bu hikayede tek bir kişi değilim; içimde hem Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun kelimelere sığınan tarafı var hem de Mari Gerekmezyan’ın sessizce yanmayı kabullenen hali, çünkü ben de tıpkı onlar gibi yanlış bir zamanda doğru duyguyu bulanlardanım.
Seviyorum ama bu sevginin bana ait bir geleceği olmadığını bile bile, her seferinde kendimi biraz daha yazıya dökerek, biraz daha eksilterek; bazen ona seslenen bir şairim.
Biliyorum, bazı aşklar yaşanmak için değil, insanın kendine ne kadar dayanabileceğini göstermek için var ve ben şimdi tam da o yerdeyim.
Hem yazanım hem yanan, hem kalanım hem kaybolan..
ÖLÜMDEN SONRA
Öldük, ölümden bir şeyler umarak.
Bir büyük boşlukta bozuldu büyü.
Nasıl hatırlamazsın o türküyü,
Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü,
Alıştığımız bir şeydi yaşamak.
Şimdi o dünyadan hiç bir haber yok;
Yok bizi arayan, soran kimsemiz.
Öylesine karanlık ki gecemiz
Ha olmuş, ha olmamış penceremiz;
Akar suda aksimizden eser yok
Cahit Sıtkı Tarancı
ÖLÜMDEN SONRAHayata Dair
Öldük, ölümden birşeyler umarak.
Bir büyük boşlukta bozuldu büyü.
Nasıl hatırlamazsın o türküyü,
Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü,
Alıştığımız bir şeydi yaşamak.
Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok;
Yok bizi arayan, soran kimsemiz.
Öylesine karanlık ki gecemiz,
Ha olmuş ha olmamış penceremiz;
Akarsuda aksimizden eser yok.
Cahit Sıtkı Tarancı
Cahit Sıtkı Tarancı
Gece çöker, odanın duvarları üstüme yürür,
Senden kalan ne varsa gözlerimde büyür.
Bir yangından arta kalan kül gibiyim şimdi;
Savrulup gittin de, adın kaldı bende.
Gözlerin gitmiyor gözümden, o son bakışın,
İçimde hiç bitmedi o amansız kışın.
Her solukta ciğerimi acıtan bir sızı var,
Sen gittin ama... adın kaldı bende.
Dudaklarımı her kıpırdattığımda canım yanıyor,
Sanki o iki hece tenime batıyor.
Gitmek kolaydı da sevgilim, kalana sorsana;
Ömrüm bitti, her şey bitti, bir tek adın kaldı bende.