Cehalet, mutluluktur derler. Köy Enstitülerinden günümüze eğitimde sayılı devrimler, yenilikler oldu ancak şu insanımız bir değişemedi, fikirlerin devrimi bir türlü yaşanamadı. Okudukça diyorum ki 'şimdi de aynı insan, bunca yıl boşa geçmiş'.. O zamanlar halk bilinçsiz, yoksulluk içinde ve cahil ama hâlâ okul kurmaya, okumaya, eğitilmeye hevesleri var. Şimdikiler bolluk, zenginlik içinde ve eğitime ayrılan bütçeye bakıldığında elde kocaman bir sıfır var. Eğitime verilen önem ortada. Ancak bilinmiyor ki bir toplumun devrimi eğitim politikalarının iyileştirilmesinden geçer. Bildiğim tek şey var. Asırlar da geçse Beyaz Zambaklar Ülkesi olamayacağız. Mahmut Makal'ın köy ağzını ve dilini ustalıkla ve sadelikle kullanması kitabın akıcılığını artırmış. Köy Enstitülerinde yetişmiş bir öğretmen olarak fikirleri neslimize ışık tutuyor. Okurken koşullarımızı düşündüm. O dönemde taş olsam çatlarmışım. Sabır en büyük nimetmiş. Köy Edebiyatı ve Toplumcu Gerçekçi eserlerin yeri bende çok ayrı. Mahmut Makal'ın ruhu şad olsun. Böyle gerçekçi bir eseri bizlere sunduğu için ne kadar teşekkür etsek azdır.