özlenen yıllar
1975 'ten başlayıp 2025 yılına kadar uzanan bir yaşam hikayesi bu kitabı okurken sizi alıp çok eski zamanlara goturecektir bi nevi zamanda yolculuk desek yeridir her okurun okuyup ahh o eskiler yokmu diye gözlerin yaşlı olduğu okurken yüzde biraz tebessüm birazda eskiye özlem duyulur.
Belki batı biraz daha eskiye özlem duyar çünkü doğulu olarak hala eskiye dair izler taşır buralar sobasiydi katıldığımız aile ziyaretlerinde eskileri konuşur anlatılanları büyük bir merakla dinleriz üstelik hepsini ezberi bildiğimiz konular olmasına rağmen.
Ne kadar yokluk yılları olsada insan özlüyor belki aç yatılmış yakacak birşeyin olmadan sobanın yanında uzanıp battaniyeye sarılmak bile insanın üşümesine neden oluyor ama bu insanı üzmez aksine özlem duyar yapılan sohbetler kardeşlerle birlikte oynanan oyunlar küsüp bir köşeye çekilip beklemek gelip bizi tekrar oyuna dahil etmeleri hepsi bir film şeridi gibi gözlerimin önüne serdi geçmişi bu kitap. Şimdiki çocuklar malesef dijitalleşmis bir şekilde sosyal medyasi telefon oyunları vs. Bunlardan başka bişey bilmez oldular bu çok üzücü kendi çocukluğumu hatırladıkca şimdiki çocuklar arasında dağlar kadar fark var bizler gece yarısına kadar dışarıda oynardik ailemiz asla merak etmezlerdi yani Allah'a emanet yaşardık :))
Şimdikiker disari çıkmak yerine ellerindeki tabletler ve telefonlarla oynuyorlar yada ciksalar hemen arkalarından koşar içer sokariz cocuklari o saatte kadar dışarda mi kalinir simdikiler kendine sosyetedir bizde çocuktuk yaa biri demiyordu bu çocukları ya biri kaçırsa bişey yapsa ama yok cok rahattilar belki bizim dönemin çocuklarından daha zekidirler çünkü her konu hakkında bilgileri var ama bu çağın çocuklarıni değil eski çocukları insan arıyor ve özlüyor.
Çocukluğuma dair en özlediğim şey maç olduğu zaman babam
SPOILER İÇERİR
İnceleme kısmı samimi olsun istiyorum. Stefan zweig kitaplarını daha önce çok okudum. Kısa ama inanılmaz akıcı. Ekran süremi azaltmak için elime aldım sıkılır bırakırım sanıyordum baya sardı.
Yazarın gözlem yeteneği inanılmaz iyi. Başta çapkın bir genç adamın gözünden bakarken sonra bir çocuğun gözünden yetişkin olma isteğini, olaylara olan bakış açısının taşıdığı o çocukça parçayı, heyecanını ve cesaretini gördüm. Buna ergenlik değil de çocuk da olsa bir yetişkinin yalanını yakaladıktan sonra güvenden ve saygıdan oluşan otoritenin sarsılması diyebiliriz.
Diğer bir konu yaş aldıkça bazı gerçekleri anlamaya başlıyoruz. Çocukken merak ettiklerimiz farklı şimdikiler farklı. Ben burada çocuğun düşüncelerine değil de annesinin bakış açısından bakmak istiyorum. Kötü bir evlilik yapmış ve geri dönülemez bir kabulleniş içerisinde.. Bunun çözümünün de eşiyle iletişim kurması, boşanmak vs olduğunu tercih etmek yerine küçük bir macera adı altında aldatmaktan geçtiği yanılgısına kapılması. Kadını tamamen suçlamak da istemem çünkü vicdanının sesi fısıltı da olsa hala duyuluyor. Hikaye boyunca kararsız ve sonunda pişman oluyor zaten. Velhasılı kelam Allah’a dua ediyorum ki inşallah ileride yaşayacağım evlilik hüzünlü tarafları da olsa günün sonunda mutlu, huzurlu ve ait hissedebildiğim bir evlilik olur. Allahım kimseyi böyle bir yanılgıya düşürmesin. Amin.
Reklam
Ben hala Noel ya da yılbaşı konseptinden çıkamadım ama kitaplar sağ olsun bu gidişte çıkaracaklar. Çünkü hiç de eskisi kadar güzel değiller. Neden bilmiyorum ama eskiden bu temada kitaplar daha güzel çıkıyordu şimdikiler bence o kadar iyi değiller ya da bizlerin beklentisi artık eskisinden daha farklı...
Unutulmaz Bir Noel, adından da anlaşılacağı gibi Noel temalı bir kitap. Seri değil tek kitap. Aile, arkadaşlık, iletişim ve ilişkiler üzerine kurulu bir kitap. Aslında bir yerde Noel için en uygun iletişime ve kurguya sahip bir kitaptı ama nedense sevdiremedi kendini bana.
Kitap aile ilişkilerine, birbirleriyle olan iletişime, arkadaşlık ilişkilerine ve birbirini tanıma kısmına değinerek tam bir aile temasında kurguya sahip. Böyle anlatılınca seveceğim bir kitap gibi geliyor ama ne yazık ki olmadı... Beklentim karşılanmadı...
Detaylı yorum için: illekitap.blogspot.com/2026/01/sophie-...
Cehalet, mutluluktur derler. Köy Enstitülerinden günümüze eğitimde sayılı devrimler, yenilikler oldu ancak şu insanımız bir değişemedi, fikirlerin devrimi bir türlü yaşanamadı. Okudukça diyorum ki 'şimdi de aynı insan, bunca yıl boşa geçmiş'.. O zamanlar halk bilinçsiz, yoksulluk içinde ve cahil ama hâlâ okul kurmaya, okumaya, eğitilmeye hevesleri var. Şimdikiler bolluk, zenginlik içinde ve eğitime ayrılan bütçeye bakıldığında elde kocaman bir sıfır var. Eğitime verilen önem ortada. Ancak bilinmiyor ki bir toplumun devrimi eğitim politikalarının iyileştirilmesinden geçer. Bildiğim tek şey var. Asırlar da geçse Beyaz Zambaklar Ülkesi olamayacağız. Mahmut Makal'ın köy ağzını ve dilini ustalıkla ve sadelikle kullanması kitabın akıcılığını artırmış. Köy Enstitülerinde yetişmiş bir öğretmen olarak fikirleri neslimize ışık tutuyor. Okurken koşullarımızı düşündüm. O dönemde taş olsam çatlarmışım. Sabır en büyük nimetmiş. Köy Edebiyatı ve Toplumcu Gerçekçi eserlerin yeri bende çok ayrı. Mahmut Makal'ın ruhu şad olsun. Böyle gerçekçi bir eseri bizlere sunduğu için ne kadar teşekkür etsek azdır.
Okuduğum 3. Moliêre kitabı bu. Yine aynı tat aynı hazzı aldım. Muazzam bir hiciv yeteneği, çok ince laf atmalar var. Hatta eserin bir yerinde dayanamadığından kendine bile saydırıyor. Evet direkt kitapta moliêre saydırıyor .
Konusuna gelince sürekli hasta olduğunu sanan bir adamın başından geçenleri muzip bir dille ele alan tiyatro eseri. Tıbba baya saydırıyor şimdikiler haksız fln diyecek ama 1600 lerde tıp = hacamat, lavman, tenkiye den ibaretmiş. Hatta sağlam dîyalog kuran dr oluyormuş. O gözle bakınca %100 hak veriyor insan .
Son olarak belirtmek isterim ki Moliêre ölüm döşeğinde iken bütün dr lar sırf bu ederinden dolayı onu tedavi etmeyip ölüme terk etmişler. Allahından buldu demişler. Bu da bize o dönemin sözde dr larının ne kadar dr olduğunu kanıtlıyor. Yani moliêre i haklı çıkaran onlardı aslında. Sözde Hîpokrat yeminliler sizi.
Neyse... Ağır kitap sonrası bünyeye ilaç gibi geliyor tavsiye ederim
"Harika annelik mi dedin gülüm? O ben olsam bari ben olsam bariiii"
"Saklambaç oynarken tenha yerlere ve inşaatlara girmeyin uyarıları, birilerinin bizi kaçırıp kolumuzu kesip dilendirebileceğinden fazlasını ifade etmiyordu. Benim için en kötü senaryo buydu. İnsanların ne kadar korkunç olabileceğini öğrenmeden büyüyen şanslı çocuklardan biriydim."
"Eskiden çocuklar böyle değildi, şimdikiler bir garip cümlesi var. Ama kimse nedenini düşünmüyor. Önceden bir çocuğu bir yetişkin cümleleriyle yaraladığı zaman çocuk bunu sokakta arkadaşlarıyla oynarken,mahalle bakkalı ile dertleşirken ya da bağıra bağıra sokakta ağlayarak en az hasarla atlatabilirdi. Şimdi 4 duvar arasında ağlaması bile kontrol altında olan çocuklara, eskiden psikoloji mi vardı diye söylenmek haksızlık değil mi? Eskiden arkadaş terapiydi,sokaklar terapiydi,gökyüzü terapiydi. Şimdi, küçük bedenlerine hapsolmuş yetişkin ruhlu evlatlarımıza bakınca diyorum ki: Çocuk olmak bile eskidendi."
"Bizi yoran sadece eşimiz mi? Dün akşamki dizide karısını aldatan adama duyduğumuz öfkeyi kocamıza kusuyor olmayalım ya da bakıcılarla büyüyen çocukları görünce kendi çocuğumuzun bizi zorladığını düşünüyor olmayalım."
"Kimse için çok çabaya değmez derdim 20 yaşıma. Herkesi memnun edemezsin, herkes tarafından sevilmek ve herkesle iyi geçinmek zorunda değilsin. İnsanları seç, yoluna bak deyip, güler yüzünden öperdim."
" Günlük hayatta, özellikle de sosyal medyada en çok ne anlatıyoruz? Çevremize vermek istediğimiz mesaj nedir? Fotoğraflarımızın altını hangi sözcükler işgal ediyor? Mutluyum, çok seviyorum, dürüstüm, kocam bana aşık, eşim bana sâdık, çok titizim, huzurluyum sözcükleri mi? Huzurlu muyum gerçekten? Peki, öyleyse neden sürekli anlatma gereği duyuyorum? Neden herkese duyurma çabasındayım? Kime ispat etmeye
Reklam
Reklam