Ve nihayet artık gitmek icap ettiğini yeisle görüp hasretle veda ederken, Süreyya' nın hâlâ devam eden şikâyetleri arasında onun başını kaldırıp bozuk bir sesle, "Bütün bütün değil ya, yine gelirler elbet," dediğini işitti. Ve onun gözlerinin bir saniye, sözlerini sorar gibi kendine initafını hissetti. Ah, ah, bu gözlerdeki mana-i melül-i sual, bu yorgun, zavallı, ağlamış gözlerdeki nur-ı af... Necip dünyaları baziçe-i heves edecek bir galeyan-i sürurla dışarı hücum etti; kapıdan çıktığı zaman sendeliyordu, "Ah, beni seviyor, seviyor, seviyor!" diye delice tekrar ederek çamurlara daldı.
Sayfa 201 - Can Yayınları (Açıklamalı Orijinal Metin)