Simge Nur Ümit
@simgeeeumitt
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu onun, köyünden uzaklara gitmek için ikinci çıkışıydı. Birincisinde yanında dayanağı, sevdiği vardı. O zaman nereye gideceğini, ne yapacağını biliyordu. O zaman sıcacık bir tarla, bir ev hayalinin peşinden koşuyorlardı. Şimdi ise yüreğinde bir korku, bir umutsuzluk vardı.
Reklam
Memedin gözleri yaşardı o giderken. İçinden “kim bilir ne zaman görürüm bir daha onu” dedi. “ Belki de hiç göremem.” Gözleri dolu dolu oldu. “Dünyada” diyordu, kendi kendine “ şu dünyada ne iyi insanlar var.”
Aynı yolda yürümekten başka çaresi olmayan tuhaf birer yaratıktı insanlar; tekrarın tekrarlananın örtüsü olduğunu anlayamadan, aynı el sallayışların, aynı gülüşlerin, aynı görüşlerin ya da aynı oturuşların içinden geçe geçe damaklarına bulaşan uzak bir serüven tadıyla dönüp dolaşıp aynı noktada yaşıyorlardı.
Şunu da unutma ki, yeryüzünde gecikmişliğin ilacı yoktur.
Reklam