Yatağının yanına, onu rahatsız etmeyecek bir mesafeye bir sandalye koymuştum, okuyormuş gibi yapıp onu izliyordum ve muhtemelen tüm yokluklarımın telafisi olarak odada onunla öylece duruyordum.
Her insan ayrı ayrı ele alınırsa birer vicdan, birer şuur sahibi gibi görünür. Fakat insanlar kitle halinde, bireysel faziletlerinden bazılarını kaybediyorlar. Kör, muhakemesiz ve insafsız oluyorlar. 
Ahlakın sınırları kesin kurallarla belirlenmemiş… Çok defa onlara herkes kendi keyfine göre mana veriyor. Herkes kendi vicdanına göre büyük bir cani değildir.