Geceleri yatağa uzanır ama uyuyamazdım. Nefret edecek bir sürü şey gelirdi aklıma, ama sonunda yine kendimden nefret ederdim. Geceleri çok düşünmekten gündüzleri başım ağrırdı.
Su damlaları camlardan süzülüyordu. Tıpkı, "gözyaşları gibi," diye Virgilio düşündü. Ağlayabilmek, ıstırabını gözlerinden, yanaklarından akıtabilmek herhalde iyi bir şey olmalı.