Simge
@simgoji
“Her yaşam, ışığın ardında kendi gölgesini taşır.”
“Ben bir kitap karıncasıyım.Sayfalar benim evim.Sözcükler arkadaşım…”
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanoğlu özgürlüğü sevmez, aksini iddia etmek yalan söylemektir. Özgür olunca ne yapacağım bilemez. Serbest kaldıkları anda kendilerine iş çıkarırlar; giysi ve çamaşır komo dinlerini açar, eski kağıtları, fotoğrafları, belgeleri ve mektupları arar, bahçeye çıkıp sağı solu eşelerler veya anlamsız ve amaçsız biçimde, hava nasıl olursa olsun etrafta koşuştururlar ve bunun adına gezinti derler. Etrafta çocuklar varsa, zaman öldürmek için çağırılır, kızdırılır, dövülür, tokatlanır; rahatlamayı sağlayan kaos böylece geri getirilir.
Bütün ömrümüzü, hakkımızda en ufak bir şey bile bilmeyen ama hakkımızdaki her şeyi bildiklerini iddia eden insanlarla birlikte geçiriyoruz. En yakın akrabalarımız ve dostlarımız bile bir şey bilmiyor, çünkü kendimiz de çok az şey biliyoruz. Yaşamımız boyunca kendimizi keşfetmeye çalışıyoruz, sonunda zihin gücümüzün sınırına gelince de pes ediyoruz. Çabalarımız tam bir hayal kırıklığı ve mutlak bir ölümcül depresyonla son buluyor.
9/10
3 saatte okudu
·Okunma: 29 Aralık 2025 18:05
·2025 149. kitabı
Huzur’u okurken zaman ağırlaştı; kelimeler acele etmedi, ben de edemedim. Tanpınar, insanın içindeki çatlağı bir medeniyetin yorgunluğuyla yan yana koyuyor.
Olaylar zincirinden çok, bir ruh hâlinin içinde yürüdüm. Tanpınar, aşkı da acıyı da aynı terazide tartıyor; bireyin iç dünyasıyla bir medeniyetin yorgun hafızasını yan yana getiriyor. Roman, savaşın başladığı günün gürültüsünden uzak ama onun gölgesini her satırda hissettiren bir sessizlik anlatısı gibi. İstanbul burada yalnızca bir mekân değil; musikisiyle, geçmişiyle, suskunluğu ve tereddütleriyle yaşayan bir bilinç. Mümtaz’ın huzuru arayışı, aslında kaybolmuş bir bütünlüğün, yarım kalmış bir zamanın peşinden gitmek. Tanpınar’ın dili ise bu arayışı süslemeden, inceltmeden ama zarafetle taşıyor. Huzur, bir roman olmaktan çok, bizim içimizde yankılanan bir medeniyet hatırası.
Bu kitabı hızlı okuyamadım; çünkü Tanpınar izin vermedi. Her cümle durup düşünmeyi, her duygu biraz susmayı istedi. Huzur, benim için bir hikâye değil, bir hâl oldu.
Ne kadar içimden gelerek hislerimi,duygularıma anlatmaya ve yazmaya çalışsam da yetersiz kalıyor gibi hissediyorum. Okunmalı ,defalarca tekrar okunmalı yazarın her kurduğu kelimelerden cümlelerden zihin heybemizde yer edecek çok mucizevi detaylar var.
İyiki okudum ,bu edebi şöleni okuyarak yılın sonunu güzelleştirdim.
