Artık iyice hareketsizleşmiştim. Ne gereği var ki hareket etmenin,diye düşündüm bir ara. Dünya dönüyor,atomaltı parçacıklar dönüyor,hücre çeperlerimiz omuz omuza vermiş,her yanımızda kıpırdaşıyor… Ne gereği vardı ki hareket etmenin
Şimdi fark ediyorum da … Yıllar sonra mutlulukla ilişkilendirdiğim çoğu gün,aslında yaşadığım sırada farkında bile olmadığım,fazlasıyla sıradan anlardan oluşuyormuş.