Simge
@simgoji
“Her yaşam, ışığın ardında kendi gölgesini taşır.”
“Ben bir kitap karıncasıyım.Sayfalar benim evim.Sözcükler arkadaşım…”
Şu anda okuduğu kitaplar
“Olağandışı şeylerin insanı bu kadar tedirgin etmesi garip diye düşünüyorum şimdi. Halbuki varoluşumuzun acayipliklere,olası olmayan tesadüflere bağlı olduğunu biliyoruz. Kaderin bu tuhaf cilveleri olmasa burada olmayacağımızı. Gezegenimiz dediğimiz şu şeyin üstünde insanların olduğunu,aklın kavrayamayacağı kadar ufak ve çok parçadan oluşan inanılmaz büyüklükteki cisimlerle dolu muazzam uzay boşluğunda,kendi ekseninde dönen bu kürenin üstünde devindiğimizi. Bu akıl almaz enginliğin içinde son derece küçük nesnelerin dağılmadan tutunabildiğini. Kendimizi hayatta tutabildiğimizi. Onu bırakın,var olabildiğimizi. Her birimizin bin bir olasılıktan sadece biri olarak yaratıldığını. İnanılmaz şeylerin her an yanı başımızda olduğunu. Olanlar oldu bile: Hepimiz aslında ,olağanüstü tesadüflerden ibaret bir bulutun içinden çıkmışız. İnsan bu bilginin bizi olası olmayana karşı biraz olsun hazırlayacağını zanneder. Oysa tam tersi geçerlidir. Her sabah uyandığımızda başımız dönmeden bununla yaşamaya alıştık ve devamlı bir şaşkınlık içinde,yavaşça ,tereddüt içinde hareket edeceğimize hiçbir şey olmamışçasına hayata devam ediyor,garipliği görmemize rağmen yaşam kendini. olağandışı,öngörülmez,acayip,yani esasen olduğu gibi gösterdiğinde sersemliyoruz.”
Her sabah aynı güne uyanmanın tuhaf huzursuzluğunu, zamanın içinden kayıp düşmenin ağırlığını hissettiren benzersiz bir roman… ‘365. gün, 18 Kasım’ın tekrarında sıkışan bir ruhun yavaş yavaş çözülüşünü okumak hem ürkütücü hem büyüleyiciydi. Zamanı, hafızayı ve varoluşu sorgulatan farklı bir deneyimdi.Severek okudum devam kitabı en kısa sürede çıkar umarım.
7/10
8 günde okudu
·2025 122. kitabı
Kitabı bitirdim duygularımı bu kadar derin yaşarken yazmalıydım. İçimde bir sessizlik yankılanıyor ,anlatılamayanın, söze dökülemeyenin ağırlığıyla. Kara Sis sadece bir roman değil, insanın kendi karanlığına tutulmuş bir ayna gibi. Her sayfasında biraz daha derine indim, biraz daha sustum.
Barana’nın suskunluğu bazen benim cümlelerim oldu, bazen de içimde dönüp duran sorulara dönüştü: “İnsan neyi susturur, neyi saklar, neyi bağışlayamaz?”
Kemal Varol, kelimelerin ötesinde bir yerden dokunuyor insana; suçun, pişmanlığın, utancın ve sessizliğin birbirine karıştığı o yerden. Romanı okurken zaman zaman kendimi bir avluda, soğuk taşların üstünde oturuyormuşum gibi hissettim. Rüzgârın taşıdığı o kızıl saç teli bile sanki bir simgeye dönüştü zihnimde ,hem geçmişin hem umudun.
Kitabın kapağını kapattığımda bir hikâyeyi değil, bir duyguyu bitirmiş gibi oldum. Ama o duygu hâlâ içimde, dağılamayan bir sis gibi. Belki de yazarın anlatmak istediği tam da buydu: bazen en güçlü ses, en derin suskunluktan doğar.Ahh nasıl güzel bir kitaptın…Bu kadar kısa sürede okumamak için çok direndim ama dayanamadım elimden bırakamadım..
