Simge
@simgoji
“Her yaşam, ışığın ardında kendi gölgesini taşır.”
“Ben bir kitap karıncasıyım.Sayfalar benim evim.Sözcükler arkadaşım…”
Şu anda okuduğu kitaplar
7/10
5 günde okudu
·Okunma: 05 Ekim 2025 00:00
·2025 112. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
9/10
4 günde okudu
·2025 113. kitabı
Böyledir, sevdiğimiz bir insanın ölümü kökten ve mutlak bir yalnızlığın içine dalmamıza neden olur. Roland Barhtes'ın,gözyaşlarından dolayı ertelenmiş ve eğilip bükülmüş sözlerle söylediği gibi, sevdiğimiz bir insanın ölümünü izleyen yabancılık hissinden dolayı en derin ve içsel özümüz, kendimiz için de başkaları için de tanınmaz olur. Eskilerde içimizde görünmez ve hani neredeyse dile gelmez, kaçamak ve geçici olarak doğuveren ve derhal anlam kazanıveren hareketlerimizin, sessizliklerimizin, kalp atışlarımızın içi boşalıverir; bundan da önemlisi, etrafımızdaki kişilerde hiçbir yankı uyandırmaz olur.
Bu yalnızlık; yaşamın her yönünü -aniden boğuluveren, hiçe dönen daha başka kendini gerçekleştirme nedenlerini de- delip deşen bir yalnızlıktır. Umutsuzlukta umut; acıda, ıstırapta neşe izleri bulmamızı sağlayan sevilen kişinin kaybı halinde, artık, onun sessizlikle bile dolu dolu kıldığı günlerin duygusal ve ruhsal bir seçeneği kalmaz. Böylelikle kendimize ve başkalarına yabancılaşırız; hiçbir aile ya da eş dost ilişkisinin dindiremediği bir yalnızlığın uçurumlarına dalarız. Başkalarının gözünde yalnız değilizdir. Sevdiğimiz kişinin kaybından önce yaptıklarımızı yapmaya devam ederiz, ancak her şey özündeki anlamı, duygusal ışığını yitirmiştir. Böylelikle, insanlarla ilişki kurma şeklimiz öncesine göre değişir; varlıkların ve nesneler dünyasının bizimle kurduğu gizemli konuşma dili değişir:
Eskiden sıcaklık ve ışık yayan sarhoş edici dağların, denizlerin dili, başkalarıyla yaşamanın sonsuz anlam çağrışımlarının dili…
Başka ölümlülerin hâlâ nasıl yaşayabildiklerine hayret ediyordum. Çünkü hiç ölmeyecekmiş gibi sevdiğim kişi ölmüştü;
onun ölümünden sonra hâlâ nasıl yaşadığıma şaşıyorum, çünkü ben bir başka oydum. Bir ozan arkadaşından söz ederken, onu "ruhunun yarısı" olarak çok güzel ifade etmiş. Onun ruhuyla kendi ruhumun iki vücutta tek bir ruh yaptıklarını hisset miştim. Yaşam bana çok ağır bir yük gibi geliyordu, bu yüzden yaşamak istemiyordum. Çünkü yarım yaşamak istemiyordum.
Buna karşın o kadar sevdiğim kişinin tamamen öleceği korkusuyla ölmekten de korkuyordum!
Yalnızlığın karanlık gecelerine, ölüm, sevdiğimiz kişi bizi terk ettiğinde kalbimizi yaralayan yalnızlık konuları eşlik eder.
Ölmek meselesi de, ölmekte olan kişinin benzersiz ve anlatılmaz yalnızlığı da, yalnızlığın derin sessizliğinin içinden filizle nen, arzulanan ve aranan ölüm meselesi de devrededir.