Kilise, Sinagog Cumhuriyet, Insanlık kadındır; Barış, Savaş, Özgürlük, Devrim, Zafer de öyle. Erkek, özsel Başka olarak karşısına koyduğu ideali kadınlaştırır, çünkü kadın başkalığın duyumsal duyulur imgesidir; dilde olduğu gibi ikonografide de hemen hemen bütün alegoriler kadındır. Ruh ve İde olan kadın aynı zamanda bu ikisi arasındaki aracıdır. O, Hıristiyanı Tanrıya doğru yönlendiren Lütuftur Dante'ye öteki dünyada yol gösteren Béatrice'tir, Petrarca'yı şiirin yüce doruklarına çağıran Laura'dır. Doğa ile Tin'i benzeştiren bütün öğretilerde kadın Uyum, Akıl, Hakikat olarak görünür. Bilinirci [gnostik) mezhepler Bilgelik'i bir kadın yapmıştı: Sophie. Dünyanın kurtuluşunu hatta yaradılışını ona atfediyorlardı. Bu durumda kadın artık ten değil, görkemli bedendir; ona sahip olma iddiası artık yerini, el değmemiş ihtişamı içinde ona saygı göstermeye bırakmıştır.
Reklam
Başkasına kötülük yapmak, ondan bir şey almaktır. Kötülük yapıldığı zaman ne kazanılmıştır? Önemimiz artmıştır. Genişlemişizdir. İçimizdeki boşluğu başkasında bir boşluk yaratarak doldurmuşuzdur.
Başkasını kendi ıstırabının aynısını çekerken görme arzusu. İşte bu nedenle toplumsal istikrarsızlık dönemleri hariç yoksullar kinlerini benzerlerine kusarlar.
Reklam
Reklam