Hiç kırılmayanlar, nasıl yapıyorlar bunu? Sarsılmayanların
hamurunda ne var? Her şey geçtiğinde, ne soluyorlar? Ortalık
sessizleştiğinde, ne duyuyorlar? Kesilen artık ayağa kalkmadığında, nasıl gidiyorlar? Nerede bir sözcük buluyorlar? Hangi
rüzgar esiyor kirpiklerinin üzerinden? Kim açıyor onlar için ölü
kulağı? Kim fısıldıyor buz kesmiş adı? Gözlerin güneşi söndüğünde, nerede ışık buluyorlar?
İnsanın kendisiyle konuşması neden bunca iyidir? - İnsan kendisinden hiçbir şey istemediği için mi? İçinde bir kin barındırmaksızın nefrette çok ileri gidebildiği için mi? Delice cesur olduğu ve bu yüzden kimseyi tehlikeye sokmadığı için mi? Başkaları
üzerine, zaten içinin derinliklerinde saklamakta olduğu bir şey
öğrendiği için mi? Kendi büyüklenmesine, onu ucuz bir oyuna
dönüştürmeksizin yaklaşabileceği için mi? Böyle yaptığı için böbürlenmeksizin, gerçeğin ta içinde olduğu için mi? Ne rica ettiği,
ne de zorladığı ve dengeli olduğu için mi?