Sinan UÇAR.
@sinanucar
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
gece yahudiler için , şuan gece-gündüz filistin için zor.
Gece
Elie Wiesel’in Gece kitabını kısa sürede bitirdim. Kitabı okurken çok sarsılacağımı düşünmüştüm fakat beklediğim kadar yoğun bir duygusal etki yaşamadım. Bunun en büyük sebebi sanırım Holokost hakkında daha önce birçok şey okumuş ve izlemiş olmamdı. Belgesellerde, filmlerde, dizilerde ve çeşitli kitaplarda Yahudilere yapılan soykırım hakkında zaten bilgi edinmiştim. Bu yüzden kitap bana tamamen yeni bir şey anlatmıyordu; daha çok bildiklerimin üzerinden geçiyor gibiydi. Kitabın farkı, bu olayları bizzat yaşamış birinin gözünden, onun duygularıyla anlatılmasıydı. Bu yüzden merakla ve “olaylar nereye varacak” düşüncesiyle aynı gün içinde kitabı bitirdim.
Kitapta anlatılanlar gerçekten insanın sınırlarını zorlayan, insanlığın ne kadar karanlık bir noktaya gidebileceğini gösteren sahneler içeriyor. Açlık, korku ve hayatta kalma içgüdüsü insanların karakterini değiştiriyor. Öyle ki bazı yerlerde baba ile oğulun bile birbirine yabancılaştığı, insanların ekmek için birbirini yok etmeye çalıştığı sahneler var. Bu yönüyle kitap, insanın aşırı şartlarda nasıl değişebileceğini ve insanlığın nasıl çözülebileceğini çok çarpıcı şekilde gösteriyor.
Fakat kitabı okurken aklımdan çıkmayan başka bir düşünce de vardı: Filistin. Holokost gibi korkunç bir zulmü yaşamış bir halkın bugün başka bir halkın acısına sebep olduğu düşüncesi kitabı okurken sürekli zihnime geldi. Bu yüzden okurken sadece geçmişte yaşananları değil, bugünü de düşündüm. İnsan ister istemez şu soruyu soruyor: Eğer bir topluluk geçmişte böyle bir zulüm yaşamışsa, bundan çıkarılması gereken ders başkalarına aynı acıyı yaşatmamak değil midir?
Bu noktada kitap benim için farklı bir anlam kazandı. Çünkü insanın aklına şu düşünce geliyor: Eğer yıllar sonra Filistin’de büyüyen bir çocuk yaşadığı acıları anlatan
Gece
Elie Wiesel’in Gece kitabını kısa sürede bitirdim. Kitabı okurken çok sarsılacağımı düşünmüştüm fakat beklediğim kadar yoğun bir duygusal etki yaşamadım. Bunun en büyük sebebi sanırım Holokost hakkında daha önce birçok şey okumuş ve izlemiş olmamdı. Belgesellerde, filmlerde, dizilerde ve çeşitli kitaplarda Yahudilere yapılan soykırım hakkında zaten bilgi edinmiştim. Bu yüzden kitap bana tamamen yeni bir şey anlatmıyordu; daha çok bildiklerimin üzerinden geçiyor gibiydi. Kitabın farkı, bu olayları bizzat yaşamış birinin gözünden, onun duygularıyla anlatılmasıydı. Bu yüzden merakla ve “olaylar nereye varacak” düşüncesiyle aynı gün içinde kitabı bitirdim.
Kitapta anlatılanlar gerçekten insanın sınırlarını zorlayan, insanlığın ne kadar karanlık bir noktaya gidebileceğini gösteren sahneler içeriyor. Açlık, korku ve hayatta kalma içgüdüsü insanların karakterini değiştiriyor. Öyle ki bazı yerlerde baba ile oğulun bile birbirine yabancılaştığı, insanların ekmek için birbirini yok etmeye çalıştığı sahneler var. Bu yönüyle kitap, insanın aşırı şartlarda nasıl değişebileceğini ve insanlığın nasıl çözülebileceğini çok çarpıcı şekilde gösteriyor.
Fakat kitabı okurken aklımdan çıkmayan başka bir düşünce de vardı: Filistin. Holokost gibi korkunç bir zulmü yaşamış bir halkın bugün başka bir halkın acısına sebep olduğu düşüncesi kitabı okurken sürekli zihnime geldi. Bu yüzden okurken sadece geçmişte yaşananları değil, bugünü de düşündüm. İnsan ister istemez şu soruyu soruyor: Eğer bir topluluk geçmişte böyle bir zulüm yaşamışsa, bundan çıkarılması gereken ders başkalarına aynı acıyı yaşatmamak değil midir?
Bu noktada kitap benim için farklı bir anlam kazandı. Çünkü insanın aklına şu düşünce geliyor: Eğer yıllar sonra Filistin’de büyüyen bir çocuk yaşadığı acıları anlatanHer karar, bir vazgeçiştir.
Doğu'nun Limanları
Amin Maalouf’un Doğu’nun Limanları, gecikmeli olarak okuduğum ilk kitabı oldu. Akıcı ve sade bir dili var; çevirisi de oldukça başarılı. Okurken en çok hissettiğim şey, savaşın sadece şehirleri değil, insanların hayatlarını, anılarını ve kimliklerini de nasıl yok ettiğiydi.
Romanın başında şen, kalabalık ve canlı bir ailenin yavaş yavaş dağılışını görüyoruz. Savaş ve karmaşa başladığında herkes kendi yoluna gidiyor. Kimi güvenli bir yere kaçıyor, kimi kendi hayatını kurmaya çalışıyor. Bu da bana şu düşünceyi verdi: Karışık zamanlarda insanlar çoğu zaman duygularıyla değil, hayatta kalmak için en mantıklı gördükleri şekilde hareket ediyorlar.
Ama romanın kahramanı biraz farklı. O, sanki hayatın akışına kendini fazla bırakıyor. İsteseydi karısını alıp Fransa’ya gidebilirdi, yeni bir hayat kurabilirdi. Eğitimine devam edebilir, bir doktor ya da akademisyen olabilirdi. Bernard’ın güçlü bir konuma gelmesi bile ona bir kapı açabilirdi. Kardeşi ilk geldiğinde kendi hayatını korumak için daha net bir tavır koyabilirdi. Fakat bunların hiçbirini yapmıyor.
Bu yüzden bana göre romanın asıl trajedisi sadece savaş değil; biraz da yanlış kararlar ve kararsızlık. Bazen insanın hayatını yaptığı seçimler kadar yapmadığı seçimler de belirliyor. Eğer insan silik kalırsa, tarih de onu silip geçiyor.
Kahramanın tımarhanede geçirdiği yıllar da onun hayatından kopan bir zaman dilimi gibi. Dünya değişirken o sanki zamanın dışında kalıyor. Aklı hâlâ karısında ve kızında kalıyor. Ama dışarı çıktığında artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Evi yok, ailesi yok, geçmişi yok. Karısıyla tekrar buluşsa bile aradan geçen 20–30 yıl bir devri kapatmış oluyor.
Doğu’nun Limanları bence savaşın , soykırımın, insanlığın sadece cephelerde, toplama kamplarında , askeri yerlerde değil, insanlarınDuygu ve Düşünce
Doğu'nun Limanları
Amin Maalouf’un Doğu’nun Limanları, gecikmeli olarak okuduğum ilk kitabı oldu. Akıcı ve sade bir dili var; çevirisi de oldukça başarılı. Okurken en çok hissettiğim şey, savaşın sadece şehirleri değil, insanların hayatlarını, anılarını ve kimliklerini de nasıl yok ettiğiydi.
Romanın başında şen, kalabalık ve canlı bir ailenin yavaş yavaş dağılışını görüyoruz. Savaş ve karmaşa başladığında herkes kendi yoluna gidiyor. Kimi güvenli bir yere kaçıyor, kimi kendi hayatını kurmaya çalışıyor. Bu da bana şu düşünceyi verdi: Karışık zamanlarda insanlar çoğu zaman duygularıyla değil, hayatta kalmak için en mantıklı gördükleri şekilde hareket ediyorlar.
Ama romanın kahramanı biraz farklı. O, sanki hayatın akışına kendini fazla bırakıyor. İsteseydi karısını alıp Fransa’ya gidebilirdi, yeni bir hayat kurabilirdi. Eğitimine devam edebilir, bir doktor ya da akademisyen olabilirdi. Bernard’ın güçlü bir konuma gelmesi bile ona bir kapı açabilirdi. Kardeşi ilk geldiğinde kendi hayatını korumak için daha net bir tavır koyabilirdi. Fakat bunların hiçbirini yapmıyor.
Bu yüzden bana göre romanın asıl trajedisi sadece savaş değil; biraz da yanlış kararlar ve kararsızlık. Bazen insanın hayatını yaptığı seçimler kadar yapmadığı seçimler de belirliyor. Eğer insan silik kalırsa, tarih de onu silip geçiyor.
Kahramanın tımarhanede geçirdiği yıllar da onun hayatından kopan bir zaman dilimi gibi. Dünya değişirken o sanki zamanın dışında kalıyor. Aklı hâlâ karısında ve kızında kalıyor. Ama dışarı çıktığında artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Evi yok, ailesi yok, geçmişi yok. Karısıyla tekrar buluşsa bile aradan geçen 20–30 yıl bir devri kapatmış oluyor.
Doğu’nun Limanları bence savaşın , soykırımın, insanlığın sadece cephelerde, toplama kamplarında , askeri yerlerde değil, insanların