Sıradan Okur
@sinemiskamer
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ve bu hep sürüp gidecek böyle, yanyana geldiğimizde her defasında zamansız bir ışık altında olacağımızı bilmenin yakınlığı.
Bu sıralar çok neşelisiniz anlaşılan, sizi hüznün derinliğine çekip orada dinlendirmek gerekecek. İza'nın şarkısı "ağır" bir roman baştan söyleyelim. Hayır, okunması zor değil, akıcı, karakterler hızlı bir giriş yapıyor kitaba ve girdikleri yerde kalıp derinleşiyorlar, ilk otuz-kırk sayfadan sonra başka biriyle tanışmak zorunda kalmayacağız. Ama romanın duyguları ağır, zaten bir ölümle ve yasla başlıyor, babanın ölümünden sonra taşrada yalnız kalacak annenin büyük şehre, kızının yanına yerleşmesiyle ana konuya girmiş oluyoruz. Bundan sonra bizi yalnızlığın gerçekte ne olduğu, insanın esas hangi durumda kalırsa yalnız kalacağı, iyi bir evlat olmanın ve aslında İza özelinde "doğru şeyi yapıyor olmanın" derinleri bekliyor. İnsan kağıt üzerinde yaşarsa, bembeyaz ve pürüzsüz akabilir. Ama insan olmak böyle bir şey değil ki. Doğru davranışlar ve olması gerekenler ne zamandan beri tartışmaya açılamıyor? Kalbin dahil edilmediği, yalnızca aklın işe koşulduğu karar verme süreçleri, kanaatler ne kadar "gerçek" ne kadar "masum" olabilir? Yazar net, şiddetli bir cezaya çarptırıyor kağıt üstündeki doğruları. Harflerin gizlediklerini görmeyen, yalnızca harfleri bilenlere pişman ama çok geç bir haykırış reva görüyor. Annem, babam. Ağır bir roman cidden. Klas bir dert edinmiş, güzel yazılmış. İşin Aslı Judit ve Sonrası'na benzettim biraz (iki Macar yazar okudum diye genelleme yapmayacağım tabi), karakterlerin aynı şeyi farklı biçimlerde algılamaları ve kendilerince tüm bilgeliklerine rağmen birbirlerinin hallerinden bihaber olmaları yönünden. İnsanı anlamak zor. Bazen verdiklerimize çok fazla odaklanıyoruz, veriyor oluşumuzla belki haklı da bir gurur duyuyoruz ama bu gurur görüşümüzü kapatıyor. Verdiklerimiz o zaman zehre dönüşen bir ilaç gibi, kafasına atar gibi. Verdiklerinin
