Sinem Kablan
@sinemkablan
+Hiç kimseyi bu kadar beklemedim ben. Sen bekledin mi Olric?
-Bekledim efendimiz.
+Geldi mi peki beklediğin Olric?
-Beklenenler hiç gelmez efendimiz.
Oğuz Atay
Oğuz Atay
Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazan o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir âlem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı. Oysa Uzun İhsan Efendi, Dünya'nın şahidi olmanın gerçek bir ibadet olduğunu sık sık söylerdi. Her insan şu ya da bu şekilde dünyayı okumalıydı. Kuran'ın kendisi peygamberin dünyayı nasıl okuduğuna bir örnekti ve onun ardında giden herkes, dünyayı onun gibi okuyup şahadetlerini yazmalı ve bunları başkalarına aktarmalıydı. Dünyaya şahit olmanın yolu ise maceranın kendisinden başka bir şey değildi. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu Dünya'nın şahidi olmaktı.
Hepsinin elinde, önlerindeki otlara vurmakta kullandıkları bir sopa vardı. Akasya seyal dalından bir sopa. Kutsal Taç'ın ağacı. "Dünyaya dokunabilmeleri"nin tek yolu.
Onları bu şekilde, toprağa vurarak, otları kırbaçlayarak yürürken görmek, insana hareket halindeki bir orduyu hatırlatıyordu. Düşmanın kokusunu alan, onu kovalayan, sıkıştıran ruhsuz bir ordu. Ayrıca sopalarıyla su arayan küçük büyücülere de benziyorlardı. Onlar çocuktular. En mükemmel elmasların saflığındaydılar. En ufak bir lekeleri, en ufak bir kusurları yoktu. En ufak bir günahları da. Ama onların saflığı kötülüğün saflığıydı.
