Aşık olmak cesur olmayı gerektirir. Duygusundan korkan, arkasını sağlama almayı hayat düsturu yapan, kontrolüm her şeyimdir diyen aşık olamaz. Olsa olsa heyecan kıpırtıları hisseder, ondan da kaçar zaten.
Konuşamasaydık, sesimiz, kelimelerimiz olmasaydı ne olurdu?
Hayatını dinleyerek ve konuşarak kazanan, tarihte insanın kendisini anlatmasının mümkün olduğu yanılgısına sahip biri olarak fikrimce konuşmak insanın en büyük cezalarındandır. Dokunsaydık, görseydik, koklasaydık ve kelimelerimizin sarhoşluğundan kurtulup sevseydik ne güzel olurdu...
Ve fakat
Madem konuşarak lanetlendik, o halde dibini bulana kadar konuşacağız.. Anlama umudu, anlaşılma hayali...
Böylece ömür geçip gidecek.