hippiearths
@sinemskeskin
güzel olan her şeyi okuyan.
İçerisinde 6 farklı hikayeyi barındıran bir kitap. Açıkçası ilk hikaye olan Aşkın Hücumu'nu hayranlıkla okusam da diğerlerini algımı biraz daha zorlayarak okudum. Keyifli, tek okumada bile bitirebilirsiniz ama ben bu tarz bir kitap okurken hikayeler arasında nefes alıp dinlenmelik bir zaman yaratmayı seviyorum. Okunabilir.
Reklam
Çok sevdim.
Kitabın ana karakteri Ferdinand bir ressam. Savaş sırasında askere alınmamak için İsviçre'ye kaçan biri. Kitabın olay örgüsü de bu beyefendinin askere çağırılması ve eşinin de buna karşı sert duruşu diyebilirim kısaca. Karısının bu konu hakkındaki yorumları ve tavırları beni çok etkiledi. Görüş olarak Ferdinand da her ne kadar eşi gibi düşünse de içinde bir yerde oraya gitmesi gerektiğini savunan biriydi. Üstünde durulan bir diğer konu da Ferdinand'ın bu ikilemi.
Özellikle son sahneyi okurken pür dikkat kesilmiştim. Zweig'in yine kısa ama çok akıcı ve keyifli bir eseriydi.
Nereden başlasam, nereye varsam bilemiyorum. Hepimiz ölümlüyüz ama, biri kalkıp bana 'altı saatin kaldı' dese ben ne yapardım, bilmiyorum. Öncelikle ön sözünden çok etkilendiğimi söylemeliyim. Kitabın direkt bu şekilde sağlam bir önsöz ile başlaması beni mutlu etti. Sonrasında gelen Trajedi Hakkında Bir Komedi'yi okumak da kitabı daha iyi kavramak için çok gerekliydi bence. Çok severek okudum. Özellikle kızı Marie ile olan kısa görüşmelerindeki diyaloglarının bu kadar naif ama çok da duygusal olmasını çok sevdim.
Herkesin okumasını düşündüğüm bir kitap oldu benim için.
Öncelikle yeni okuyacaklar veya okumak isteyenler için kitabı iyi ve kötü yönleri ile tamamen objektif olarak ele almak istiyorum. Kötü denebilecek tek yönü bence kitaptaki tekrara düşen cümleler. Kitap kendi başına kısa sayılabilecek bir kitap olmasına rağmen bazı konular (örneğin köylü halkının Hasan'a ve Esme'ye dedikleri sözler) neredeyse arka arkaya 3 sayfa devam ettiğini gördüm bir diyalog halinde.
Ama buna rağmen konusu beni çok cezbetti. Buram buram anadolu insanı kokan bir kitap. Karakterlerin özelliklerinden, ruhani hallerinden, özellikle de repliklerinden gerçek bir anadolu kitabı olduğunu hissettiriyor. Konusu ve yazım şekli itibari ile çok sevsem, satırlarını okumak gerçekten çok iyi hissettirse de sanırım tekrara düşen cümleleri okumayı çok sevmediğimi fark ettim. Buna rağmen bir solukta bitebilen ve bence anafikir icabı ile kısacık olmasına rağmen özellikle ataerkil toplum, kadın erkek eşitsizliği, cahiliyet hatta belki en önemlisi toplumsal baskı gibi konular açısından çok fazla şey anlatan, çok fazla şey anlamamız gereken bir kitap.
Kitabın ana konusu gerçek bir okçuluğu anlatırken içsel olarak verilen öğütler var aslında. Bir solukta okudum, bunun ana sebeplerinden biri kitabın bolca görsel barındırması ve paragrafların kısa olması, bunun dışında okuduğum bazı kısımların devamını da merak ettiğim içindi. Her bölümde, her sayfada ufak da olsa okçuluk gibi bir konunun dışında hayattan da parçalar bulunuyordu en çok bunu sevdim. Her okuyanın kendine ait öğütler çıkarabileceği satırları var. İllüstrasyonlara değinmeden geçemeyeceğim, çünkü şahaneler ve bence kitabın en dikkat çekici yerleri. Sevgili çizer Murat Kalkavan tarafından hazırlanan çizimlerin kitapla çok tatlı bir bütünlüğü var.
Roman olarak düşünenler, bu şekilde bir kitap değil, ve bence bir kere okuyup bırakmak yerine, hayatın belli dönemlerinde dönüp tekrar okuyup, bazı şeyleri tekrar hatırlanabilecek bir kitap olabilir.
Reklam