Kırk yerden vurdular kırk yerden yaralıyım, kırk birincide çiçek açar gibi sen geldin. Aradığımı bulduğumda ne yapacağımı anlatmamış kimse bana, evimi en sevdiğim kekin kokusu kaplamış, korkuyorum; bu telaş bir hata yaptıracak gibi ve ben pratikte bilmiyorum çiçek büyütmeyi.
ve sen geldin. ılık bir bahar rüzgarı, her gün ocağın üstünde kaynayan çay sakinliği, uçurtma sevinci. Bütün yaşamımı sana anlatmak için
yaşamışım gibi, çıktın geldin. Hoş geldin.
İşte böyle Züleyha
Ateş söndü, külü kaldı.
Yara geçti, izi kaldı.
Sesi gitti, sözü kaldı.
Kendi gitti, adı kaldı.
İşte böyle Züleyha.
Yaşasın, yaşanmayan ne varsa.
Sen piknikte hamakta yorgunluktan uyuyakalmış bir çocuk huzurusun şimdi bana. Bir ikindi rüzgarı. Daha önce hiç bilmediğim bir şeyi şimdi kaybedersem ne yapacağımı bilememekle birlikte korkuyorum. Bana aradığımı bulduğumda kimse ne yapacağımı söylemedi.