Reklam
Birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar canım yandı. Sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile döndüm eve. İnsan aptal olduğunu öğrenince böyle yapar hep.
Güzelim, taparcasına sevdiğim, özlüyorum seni ölesiye. Her şey bomboş, elbiselerin var yalnız sarılabileceğim. Bedenini, gözlerini, ağzını, bütün varlığını özlüyorum senin. Biriciksin sen, çok eskilerden beri seviyorum seni. Çektiğim sıkıntıların hiçbir önemi yok.
Ölüm kokuyor attığım her adımda nefes aldığım dünya,yalan kokuyor birbirine gülen yüzlerin arkasındaki hayatlar,acı kokuyor karanlığa gömülmüş aydınlıklar, ve gerçek kokuyor bu dünyadan sonraki dünya.
Koş yetiş,elini uzat bana. Bak düşüyorum. Kanatlarım kırıldı,paramparça oldu. Tut beni ,nefesimi çaldılar. Tut omuzlarımdan sars beni ,gülüşümü çaldılar ,gülemiyorum. Sar beni sıkıca kollarına ,kalbime üfle sevgiyi.
Reklam