Kemirgen
@sirraa
6 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Spoiler içerir!!
Kitap kapaklarına çok anlam yükleyen biri gibi görünmek istemem ama gördüğüm en kötü kitap kapağı olduğunu söylemek istiyorum her şeyden önce, dümdüz çirkin bir kapak olduğunu düşünüyorum.
Bu konuyu geçersek eğer bence kitap çok gereksiz uzatılmıştı. Öyle ki 1 haftada okumuş da olsam kitabın sonuna geldiğimde bazı kocalarını hatırlamaz halde buldum kendimi. Birkaç koca ve en az 100 sayfa kısa olsa yazar anlatmak istediğinden hiçbir şey kaybetmezdi bence.
Kitapla ilgili en sevmediğim nokta gizem unsurunun bu kadar kötü yedirilmesiydi. Yani zaten kitabın en başında aşırı alakasız şekilde babasının albümleri yollandığında anlıyoruz Evelyn'ın babasıyla bağı olduğunu. Ama kitabın sonuna kadar tahmin yürütebileceğimiz, yanlışa düşebileceğimiz, kafamızın karışabileceği hiçbir karakter verilmiyor bize. Ama sürekli bir babasının ölümünün Evelyn'la alakalı olduğunu hatırlatma çabası var elli sayfada bir. Artık kitabın sonuna doğru Harry ve ''aşığı'' öldüğündeyse ölenin babası olduğunu anlamak için dahi olmak gerekmiyor. Çünkü diğer bütün karakterleri tanıyoruz. Ama son 60 sayfa kalana kadar didik didik gizemi çözmek için kafa patlatıyoruz çünkü o gizemin varlığı gözümüze sokulup duruyor. O kadar ki acaba Monique, Evelyn'ın aldırdığı çocuk mu acaba diye düşündüm hiçbir şey bulamayıp.
Sevmeyen insanların çoğunda gördüğümün aksine ben kişilerin karakterinin verilmediğini düşünmüyorum, en azından çoğu için. Ama mesela Conner öyle birden öldü ki anlayamadım. 2 sayfa önce kızın ergenliğini okurken bir bakmışım kırk yaşında kanserden ölmüş. Onu tanımaya fırsat bile bulamadık. Gerçekten Evelyn'ın hayatını okuduğumuz 400 küsür sayfalık kitapta kızının bu kadar üstünkörü yazılmış olması çok acemi hissettirdi. Hatta aslında genel olarak kitabın sahip olduğu ünü biraz gereksiz
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
DİKKAT SPOİLER VAR!!!Duygu ve Düşünce
Bu kitaba ilk defa kitabı sevmem için ana karakteri de sevmem gereken zamanlarda başlayıp yarım bırakmıştım. Ama şimdi karakteri sevmek için değil insanı anlamak için okuyan biri olarak çok sevdiğimi söyleyebilirim. Mektup, okumak için çok enteresan bir tür. Karakterin anlatmaya değer buldukları dışında anlatmaya uğraşmadıklarından da çok şey çıkarabiliyorsunuz. Kitabın sonunda kadının annesiyle olan ilişkisini ve çocuğunun ölümünü merak eder durumdaydım en çok. Bunlar artık sadece tahmin üretebileceğim konular.
Her iki karakteri de bu kadar iyi anlatabilmek için 50 sayfa yetmezdi eminim çoğu yazara. Bu başlı başına bir yetenek olmalı. Ve kitap ilk satırdan itibaren öyle bir içine çekiyor ki sizi sonuna ne ara vardığınızı anlayamıyorsunuz.
Kitapta belki de anlayamadığım tek yer gayrimeşru çocuğu olan bir hayat kadınına nasıl bütün zengin sevgililerinin bu kadar saygılı davrandığıydı. Kültürel farklılıkla açıklanabilecek bir şey midir bilmiyorum ama yine de ilginç.
Yorumlardan anladığım kadarıyla bazı kişiler ne sevmiş ne anlayabilmiş erkek karakteri. Bence kendisi kesinlikle tutarlı ve anlaşılabilir birisiydi. Sanırım bu durum şu soruya verdiğiniz cevaba göre değişiyor: Birisi size sizin talep etmediğiniz hatta haberinizin bile olmadığı bir vefa gösterdiğinde bu karşı tarafı vefakar sizi de kıymetbilmez yapar mı?
Aşk bana henüz uğramış bir duygu değil. Olur da bir gün uğrarsa bu kitabı tekrar okuyup fikirlerimin ne denli değiştiğini görmeyi çok isterim.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Spoiler varDuygu ve Düşünce
Yıllardır kitaplığımda duruyordu ama yıllardır Zweig kitapları okurken uykum geldiği için okuyamıyodum. Sevinerek söylemeliyim ki klasik okuyabilme yetisi kazanmışım en sonunda. Ve son olmayacağının da garantisini verebilirim.
Bu kadar ince kitaplar okumaya alışık değilim aslında ama fazlasıyla sevdim. Bu tarz karakterin iç dünyasının ön planda olduğu, neyi niçin yaptı, ne düşünerek yaptı anlayabildiğimiz kitapları okumayı çok sevdiğimi fark ediyorum yeni yeni. Çünkü bunlar bana verilmediğinde ve kendim çıkarımlar yapmam gerektiğinde çok huzursuz hissediyorum kendimi. Sanki o karakterin öz benliğini yeterince iyi göremeyip ona hakaret etmişim gibi geliyor. Oysa böyle her şeyin açık olduğu kitapları okumak çok daha konforlu.
Kitapta da şurası şöyle olsaydı keşke diyebileceğim hiçbir şey yok. Yazar ne anlatmak istediyse tamamen hissettirebilmiş. Bu yönlerden çok başarılı bulduğum bir kitap oldu.
Sona doğru çok emindim ben Irene'nin ölümle huzura ereceğinden ama affedilerek yara kapatmak da güzel bir son olmuş. Çok insancıl hissettiriyor.