Kemirgen
@sirraa
6 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Spoiler içerir!!
Kitap kapaklarına çok anlam yükleyen biri gibi görünmek istemem ama gördüğüm en kötü kitap kapağı olduğunu söylemek istiyorum her şeyden önce, dümdüz çirkin bir kapak olduğunu düşünüyorum.
Bu konuyu geçersek eğer bence kitap çok gereksiz uzatılmıştı. Öyle ki 1 haftada okumuş da olsam kitabın sonuna geldiğimde bazı kocalarını hatırlamaz halde buldum kendimi. Birkaç koca ve en az 100 sayfa kısa olsa yazar anlatmak istediğinden hiçbir şey kaybetmezdi bence.
Kitapla ilgili en sevmediğim nokta gizem unsurunun bu kadar kötü yedirilmesiydi. Yani zaten kitabın en başında aşırı alakasız şekilde babasının albümleri yollandığında anlıyoruz Evelyn'ın babasıyla bağı olduğunu. Ama kitabın sonuna kadar tahmin yürütebileceğimiz, yanlışa düşebileceğimiz, kafamızın karışabileceği hiçbir karakter verilmiyor bize. Ama sürekli bir babasının ölümünün Evelyn'la alakalı olduğunu hatırlatma çabası var elli sayfada bir. Artık kitabın sonuna doğru Harry ve ''aşığı'' öldüğündeyse ölenin babası olduğunu anlamak için dahi olmak gerekmiyor. Çünkü diğer bütün karakterleri tanıyoruz. Ama son 60 sayfa kalana kadar didik didik gizemi çözmek için kafa patlatıyoruz çünkü o gizemin varlığı gözümüze sokulup duruyor. O kadar ki acaba Monique, Evelyn'ın aldırdığı çocuk mu acaba diye düşündüm hiçbir şey bulamayıp.
Sevmeyen insanların çoğunda gördüğümün aksine ben kişilerin karakterinin verilmediğini düşünmüyorum, en azından çoğu için. Ama mesela Conner öyle birden öldü ki anlayamadım. 2 sayfa önce kızın ergenliğini okurken bir bakmışım kırk yaşında kanserden ölmüş. Onu tanımaya fırsat bile bulamadık. Gerçekten Evelyn'ın hayatını okuduğumuz 400 küsür sayfalık kitapta kızının bu kadar üstünkörü yazılmış olması çok acemi hissettirdi. Hatta aslında genel olarak kitabın sahip olduğu ünü biraz gereksiz
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
DİKKAT SPOİLER VAR!!!Duygu ve Düşünce
Bu kitaba ilk defa kitabı sevmem için ana karakteri de sevmem gereken zamanlarda başlayıp yarım bırakmıştım. Ama şimdi karakteri sevmek için değil insanı anlamak için okuyan biri olarak çok sevdiğimi söyleyebilirim. Mektup, okumak için çok enteresan bir tür. Karakterin anlatmaya değer buldukları dışında anlatmaya uğraşmadıklarından da çok şey çıkarabiliyorsunuz. Kitabın sonunda kadının annesiyle olan ilişkisini ve çocuğunun ölümünü merak eder durumdaydım en çok. Bunlar artık sadece tahmin üretebileceğim konular.
Her iki karakteri de bu kadar iyi anlatabilmek için 50 sayfa yetmezdi eminim çoğu yazara. Bu başlı başına bir yetenek olmalı. Ve kitap ilk satırdan itibaren öyle bir içine çekiyor ki sizi sonuna ne ara vardığınızı anlayamıyorsunuz.
Kitapta belki de anlayamadığım tek yer gayrimeşru çocuğu olan bir hayat kadınına nasıl bütün zengin sevgililerinin bu kadar saygılı davrandığıydı. Kültürel farklılıkla açıklanabilecek bir şey midir bilmiyorum ama yine de ilginç.
Yorumlardan anladığım kadarıyla bazı kişiler ne sevmiş ne anlayabilmiş erkek karakteri. Bence kendisi kesinlikle tutarlı ve anlaşılabilir birisiydi. Sanırım bu durum şu soruya verdiğiniz cevaba göre değişiyor: Birisi size sizin talep etmediğiniz hatta haberinizin bile olmadığı bir vefa gösterdiğinde bu karşı tarafı vefakar sizi de kıymetbilmez yapar mı?
Aşk bana henüz uğramış bir duygu değil. Olur da bir gün uğrarsa bu kitabı tekrar okuyup fikirlerimin ne denli değiştiğini görmeyi çok isterim.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Spoiler varDuygu ve Düşünce
Yıllardır kitaplığımda duruyordu ama yıllardır Zweig kitapları okurken uykum geldiği için okuyamıyodum. Sevinerek söylemeliyim ki klasik okuyabilme yetisi kazanmışım en sonunda. Ve son olmayacağının da garantisini verebilirim.
Bu kadar ince kitaplar okumaya alışık değilim aslında ama fazlasıyla sevdim. Bu tarz karakterin iç dünyasının ön planda olduğu, neyi niçin yaptı, ne düşünerek yaptı anlayabildiğimiz kitapları okumayı çok sevdiğimi fark ediyorum yeni yeni. Çünkü bunlar bana verilmediğinde ve kendim çıkarımlar yapmam gerektiğinde çok huzursuz hissediyorum kendimi. Sanki o karakterin öz benliğini yeterince iyi göremeyip ona hakaret etmişim gibi geliyor. Oysa böyle her şeyin açık olduğu kitapları okumak çok daha konforlu.
Kitapta da şurası şöyle olsaydı keşke diyebileceğim hiçbir şey yok. Yazar ne anlatmak istediyse tamamen hissettirebilmiş. Bu yönlerden çok başarılı bulduğum bir kitap oldu.
Sona doğru çok emindim ben Irene'nin ölümle huzura ereceğinden ama affedilerek yara kapatmak da güzel bir son olmuş. Çok insancıl hissettiriyor.
SPOİLER İÇERİR!!!!Edebiyat
Sahafta karşıma çıkan ve Elif Şafak'ın yazım dilinin beni hayal kırıklığına uğratmayacağını bilerek aldığım o kitap...
Çok beğendim. Bütün karakterlerin düşüncelerinin gerçekçiliğini, onların huylarını anlayabilmeyi ve tutarlılıklarını, olayların gidişatını, akıcılığını çok beğendim. Bir de salyangozu kurbağalardan korumak isteyen Esma çok etkiledi sanırım beni. Daha önce onun gibi bir karakter okumamıştım.
Sonlara yaklaştıkça ölenin aslında Pembe değil Cemile olduğunu anladığımızda hayal kırıklığına uğrar gibi oldum. Endişelendim de çokça İskender hapisten çıkınca yüzleşmelerinden. Pembe bağrına basardı yine sultanını çünkü biliyorum. Ama en azından İskender'in bunu elde edememesi beni sevindirdi.
Ölenin Cemile olduğunu nasıl tahmin edemedim bilmiyorum. Hele ki kitap ''Benim annem iki kez öldü.'' cümlesiyle başlarken. Ama sınav senesinde olmamdan ötürü normalden okuyacağımdan çok daha uzun sürede okuduğum için affediyorum kendimi.
Son olarak Cemile'nin hastalığıyla ilgili aklıma takıldı. Organların vücut eksenine göre ters yerde olması genetik bir hastalık değil mi? Pembe ve Cemile birbirlerine bu kadar çok benziyorlarsa tek yumurta ikizi olmalılar diye düşünüyorum. Böyle bir genetik hastalığa biri sahipken diğerinin olamaması mümkün mü merak ettim sadece. Çok bilgili olduğum değil meraklı olduğum bir konu olduğu için bu düşüncem, yanlış olabilirim tabi.
Spoiler!!!Duygu ve Düşünce
Öncelikle Sezin'i yıllardır severek takip ediyorum ve On Dün Önceki Kız kitabı okuduğum ilk kitabı olmasına rağmen o kadar çok sevmiştim ki sanırım kitaba duyduğum beklenti puanımı çokça etkiledi.
Kitabın üzerine çok emek harcandığı gerek teknolojik anlatımlardan gerek geçen yerlerin betimlemerinden fazlasıyla belli oluyor. Çok da akıcı bir dille yazılmış, özellikle lise bölümleri bir çırpıda okunuyor. Ama gelelim bazı kafamda soru işareti oluşturan konulara
Roman sürekli Ece ve Çağatay üzerinden ilerliyor yazarın da istediği buydu anladığım kadarıyla ama asansörde karşılaştığımız diğer insanların da bir işe yaramalarını bekledim. Bu bir kaçış hikayesi, evet ama son 20-30 sayfaya kadar asansörün vasfından başka hiçbir şey öğrenemedik. İlk defa asansörden bir şekilde kaçtıklarında hiçbir şey anlayamıyoruz zaten kitapta olan ilk olay o. Sonraki sayfalarda da hepsi kaçmış bir şekilde gelmişler Akyaka'ya kaç gün oturdular kafa patlattılar ama bu kadar yani. Hadi diyelim orada öğrendiler Ece'nin annesinin öldürüldüğünü işe yaradılar. Bu bilgiyi Ece'ye verdiklerinde devletle askerle iş birliği yapan bir şirketin arabasına bindirilmişlerdi, esirler yani baya. Ama onlar arka koltukta takılırken yanlarına bir allahın kulunu oturtmamışlar. Neden? Ece bilgileri rahatça alsın da sorgu odasında Tolga Duran'ı ifşa edebilsin diye herhalde yani yok bir sebebi. Çünkü zaten onlar söylemese birkaç sayfa sonra diğer Ece'den öğreniyoruz biz bunları. Bir de neden Ece paralel evrene geçerken babasına haber vermişler anlayamadım, yeterince dramatik bir terk ediş yapabilmesi için mi? Ha yok babasıyla vedalaşabilsin istediniz bu kadar vicdanlıydınız keşke kızın annesini öldürüp başka bir paralel evrene yollayıp psikolojisini bozduktan sonra kanka özür dileriz evrenin dokusu bozuluyomuş