s.
@sissyel
14 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Puan vermedi·672 syf.·
2025 12. kitabı
Reklam
İzmirli Bilim-Kurgu ve Ursula'ya Saygı DuruşuEdebiyat
Öncelikle bu yazıya, Çiğdem Erkal'ın Türkçeye kazandırdığı eserlere karşı geliştirdiğim minnettarlığı ifade etmeden başlamak benlik olmazdı. Tolkien gibi, Le Guin gibi dünyanın en iyi iki ikincil yaratıcılarının eserlerini dilimize çevirmek kolayca altından kalkılabilecek bir iş değil. Çiğdem Hanım, yıllar içerisinde bu zorluğu çok iyi göğüsledi ve hâlâ çevirdiği Tolkien eserlerini okurken kelimelerin, yer adlarının adaptasyonuna ve uyumluluğuna hayran olmamak elde değil.
Kurtbağrı, Erkal'ın henüz okumadığım ilk eseri olan Uçan Mabet'in ardından çıkmış ikinci romanı. Birçok romanını okumuş olmama rağmen Le Guin'in çok fazla öyküsünü okumamış olduğum için Kurtbağrı'ndan sonra listeme: Dünyanın Doğum Günü: Ve Diğer Öyküler (Ursula K. Le Guin)'i ekledim. Bunun sebebi; Çiğdem Erkal'ın Ursula'nın başta 'Seggri Meselesi' öyküsüne olmak üzere, diğer eserlerine de selam göndermiş olması.
Yine de kitabı okumak için illaki bu öyküyü okumaya gerek yoktu. Konu içerisine gayet iyi yedirilmişti. Zaten bazı bilgilerle Seggri Meselesi'ne az çok bakış atabiliyoruz ve daha iyisi deliler gibi merak ediyoruz.
Konuya gelmeden önce şunu net şekilde söyleyebilirim ki İzmir'de yaşamış ve köklerinin bir kısmı İzmir'e dayanan biri olarak İzmir'de geçen bir bilim-kurgu romanı okuma fikri çok hoşuma gitti. Zaten kitabın ismi olan Kurtbağrı, İzmir sokaklarını süsleyen ağaçtan geliyor. Çiğdem Hanım, bence kitabın en ilgi çekici karakteri olan, evrende maddesel olarak bir toz zerresi kadarken zihinsel ve ruhsal potansiyelini gerçekleştirip çok büyük şeylere vesile olan Hina Hanım'ın ağzından şunları söylüyor bu konuda: "Ne ilginç değil mi? Kimse onu kurtbağrı olarak bilmez. Herkes bilir o ağacı. Adını iç merak etmez. Nedense İzmirlinin o kadar vazgeçilmez bir parçasıdır, doğduklarından beri
"Ne ilginç değil mi? Kimse onu kurtbağrı olarak bilmez. Herkes bilir o ağacı. Adını iç merak etmez. Nedense İzmirlinin o kadar vazgeçilmez bir parçasıdır, doğduklarından beri çevrelerinin bir parçasıdır ki, bir adının bile olabileceğini düşünmezler. Ağaçtır o onlar için. En fazla tüftüf ağacı. Hayat böyle bir şey..."
"İnsanlar genellikle kendi içlerinde sakladıkları, yalın hâllerini pek başkalarına göstermezler. Hatta o yalın hâllerinin belki farkında bile değillerdir. Kendilerinden bihaberdirler. İçinde bulundukları cemaatte, zamana göre rol yaparlar. Bazen, iki kişi birbirinin bu yalın hâllerini görebilir. Birbirlerinin ruhlarına değebilir. Bunu sürdürebildikleri sürece de yaşadıkları, paylaştıkları bu mutluluğa aşk derler. Bazen tek taraflı da olur. Ama ne olursa olsun genellikle çok sürmez maalesef. Sonra cemaat ve zamanın onlara biçtikleri kıyafetleri giymeye başlarlar. Çıplak ruhları birbirlerinin gözlerinden gizlenir. Bazen ikisi birden yapar bunu. Ve yapmak ister. Bazen mecbur kalıp yapar, kendine mukayyet olup o yalın hâlini muhafaza edemez. Sonuç olarak o ilk görüp sevdiğini göremez olur karşısındaki insan."